27 Ιουλ 2017

Πάνω στην πλάτη του λαού και αυξάνοντας τις θυσίες του: ΔΟΚΙΜΑΖΟΥΝ ΤΟ «ΣΚΙΑΧΤΡΟ» ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΣΤΙΣ ΑΓΟΡΕΣ




ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΚΚΕ(μ-λ)
• Η «έξοδος στις αγορές» για την οποία πανηγυρίζει η κυβέρνηση -όπως γνωρίζει και η ίδια- ούτε το τέλος των μνημονίων και της βαρβαρότητας (στην όποια τους μορφή) θα σημαίνει για το λαό, ούτε την απαρχή κάποιων διαφορετικών εξελίξεων για το δημόσιο χρέος και την αποπληρωμή του.
Οι ιμπεριαλιστές-δανειστές, έχοντας ως δεδομένη τη μεταξύ τους αντίθεση και διατηρώντας αμετακίνητες τις θέσεις τους (βασικά ΕΕ-ΔΝΤ, αλλά και εντός ΕΕ, της ΕΚΤ κ.λπ.) για την αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους της χώρας, αλλά και μπροστά στην πολύ υπαρκτή πιθανότητα να μην ενταχθεί η χώρα και οι τράπεζές της στο λεγόμενο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ, δρομολογούν μία «εναλλακτική» που διασώζει τα προσχήματα για τη συνέχιση του ατελείωτου Γολγοθά των ληστρικών δανείων. Παράλληλα -και αυτονόητα- φορτώνει και άλλα βάρη στις πλάτες του λαού και των εργαζομένων.
Σε αυτή τη φάση η απόφαση αυτή φαίνεται να συγκεντρώνει την πιο «ενθουσιώδη» γαλλική και ιταλική αποδοχή (και επιχειρείται να χρησιμοποιηθεί ως απόδειξη σταθερότητας του ευρώ, με καθόλου τυχαία η παρουσία Μοσκοβισί την ημέρα που άνοιξε το βιβλίο προσφορών του νέου πενταετούς ομόλογου), τη συγκρατημένη αμερικάνικη (είναι λάθος αυτό που γράφεται ότι οι «οίκοι» αναβαθμίζουν την πιστοληπτική ικανότητα της χώρας· απλά την συντηρούν) και τη γερμανική επιφυλακτική συγκατάθεση. Τα σχόλια του εγχώριου Τύπου αυτών των χωρών και η τοποθέτηση για την «έξοδο της χώρας» δίνουν πολύ καθαρά την εικόνα που περιγράφτηκε.
• Οι κυβερνητικοί πανηγυρισμοί δεν μπορούν να κρύψουν κάποια φανερά δεδομένα:
1. Δεν πρόκειται για πραγματική έξοδο στις αγορές χρήματος, αλλά για δοκιμαστική ενέργεια που για να έχει πραγματική επίδραση στους μακροχρόνιους ιδιώτες επενδυτές του ελληνικού χρέους και στα δεκαετή -τουλάχιστον- ομόλογα, θα πρέπει να επαναλαμβάνεται σε πιο τακτική βάση. Από αυτή την άποψη, δεν έχει (τουλάχιστον στη σημασία που του αποδίδεται) το στοιχείο της προσέλκυσης σε αυτή τη φάση νέων επενδυτών (και όχι μόνο παλιών που ανταλλάζουν τα ομόλογα που αγόρασαν το 2014 με νέα ημερομηνία λήξης). Αν και, απ’ ό,τι φαίνεται, εξακολουθούν να υπάρχουν ακόμα επιφυλάξεις στους κατόχους «νέου χρήματος».
2. Η επανάληψη αυτή δηλώνεται ξεκάθαρα πως θα πραγματοποιείται σε στενή σύνδεση και με απόλυτο αυστηρό τρόπο σε σχέση με τις φάσεις αξιολόγησης του παρόντος προγράμματος. Επίσης είναι λογικό και αναμενόμενο να επηρεάζεται από τις αντιθέσεις και αντιπαραθέσεις μεταξύ των διάφορων ιμπεριαλιστικών παραγόντων.
3. Το σημαντικότερο στοιχείο -που εντέχνως αποκρύπτει η κυβερνητική προπαγάνδα- είναι η υποχρέωση της χώρας να αντλήσει από αυτόν τον επιπλέον δανεισμό (και ως τέτοιον πρέπει να τον εκτιμήσουμε) το αναγκαίο ποσό για την δημιουργία μίας προληπτικής γραμμής στήριξης με κεφάλαια που θα αντλήσει η ίδια. Με την «προσδοκία» να συνεχιστεί κάτι τέτοιο μέχρι το 2018, όταν θα παρθούν -εξ ανάγκης- καθοριστικές αποφάσεις σχετικά με το πρόγραμμα δανειοδότησης της χώρας στην όποια του μορφή (νέο μνημόνιο, έξοδος στις αγορές με αυστηρή επιτήρηση ή κάτι άλλο).
4. Απόρροια του παραπάνω γεγονότος είναι ότι η Ελλάδα προκαλείται να δανειστεί (σε μία περίοδο που τα επιτόκια δανεισμού πέφτουν, τουλάχιστον στην Ευρώπη) με αποδόσεις διπλάσιες(!) σε σχέση με το δανεισμό των εξαρτημένων χωρών της περιφέρειας που βρίσκονται ή βρίσκονταν σε μνημονιακά προγράμματα κάθε μορφής (Ιρλανδία, Ισπανία, Πορτογαλία), ο οποίος γινόταν σε επίπεδα κάτω του 2% και χωρίς να υποχρεωθούν να φορέσουν το… «καπέλο» της προληπτικής γραμμής στήριξης!
5. Απόδειξη του πόσο οι ίδιοι οι ιμπεριαλιστές-δανειστές εμπιστεύονται τις μνημονιακές κυβερνήσεις (παλιότερες, τωρινές και… επόμενες), είναι ότι θεωρούν τη δοσμένη συγκυρία πιο... ευνοϊκή για τον ελληνικό δανεισμό, καθώς μία συντεταγμένη ή απρόσμενη δυναμική της αντιπαράθεσης τους ή μία πολιτική κρίση των κυβερνητικών υπαλλήλων τους μπορεί να εκτινάξει τις αποδόσεις πολύ πάνω από το 4,6% για το οποίο πανηγυρίζει η σημερινή κυβέρνηση «τους».
6. Και αυτή η πολιτική επιλογή αποτελεί τρανή απόδειξη της ολόπλευρα εξαρτημένης ντόπιας άρχουσας τάξης και του πολιτικού της προσωπικού. Γιατί τα μεγάλα λόγια περί «εξόδου από την κρίση» και «ανάπτυξης» αποδεικνύονται σκέτες φλυαρίες, στάχτη στα μάτια του λαού, και δεν φέρνουν τίποτε περισσότερο από νέα δεσμά για τη χώρα, νέα δάνεια και νέα βάρη στις πλάτες του λαού και των εργαζομένων, νέους -επαχθείς για τις πλατιές λαϊκές μάζες- όρους ζωής και δουλειάς.
• Αποτελεί πρώτης γραμμής υποκρισία να υποστηρίζει η αντιπολιτευόμενη ΝΔ, μαζί με την κουστωδία των πρώτων μνημονιακών συγκυβερνήσεων και των επίδοξων συνεχιστών τους, ότι ο δανεισμός του 2014 ήταν «καλύτερος» του 2017 για το λαό και τα δικαιώματά του. Λησμονεί η ΝΔ ότι η τότε κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου «αδειάστηκε» από τους ίδιους τους ιμπεριαλιστές-δανειστές, ότι ακολούθησε αποτυχημένη επανάληψη του εγχειρήματος και ότι δεν δόθηκε ποτέ ως υποχώρηση μία διαφορετική αντιμετώπιση του ελληνικού δημόσιου χρέους τόσο στο Παρίσι όσο και στη Νέα Υόρκη. Ότι τη σκυτάλη της έντασης της επίθεσης στο λαό την ανέλαβε (μετά από τις γνωστές «καθυστερήσεις» που αντανακλούν, έστω και στρεβλά, την πίεση των προηγούμενων λαϊκών αγώνων) η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Σκυτάλη που δόθηκε από μία κυβέρνηση που αδυνατούσε να πάει παραπέρα την επίθεση στο λαό λόγω της πολιτικής της φθοράς αλλά και της απώλειας της εμπιστοσύνης -σε εκείνη τη φάση- των ιμπεριαλιστών-δανειστών.
• Για τον ελληνικό λαό και τους εργαζόμενους δεν είναι μόνον αδιάφορο, από την άποψη της συνέχισης της πολιτικής της αντιλαϊκής βαρβαρότητας, το αν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δοκιμάζει τις αντοχές του δανεισμού της χώρας εκθέτοντας το… «σκιάχτρο» του δημόσιου χρέους στη «μάχη» των διεθνών αγορών χρήματος. Είναι και μία πρόσθετη επιβάρυνση στη δική του πλάτη.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι τα προανακρούσματα της «εξόδου» ήταν η κατάπτυστη απόφαση για τις επισχέσεις εργασίας (που θα θεωρούνται ως «θέληση για λύση της εργασιακής σχέσης») και η αναγγελία της κατάργησης κάθε φοροαπαλλαγής, η ταχύτερη ουσιαστική κατάργηση του αφορολόγητου. Με το αίμα των εργασιακών, δημοκρατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων η σημερινή κυβέρνηση των ιμπεριαλιστών-δανειστών δοκιμάζει τις αντοχές της χώρας και δέχεται σήμερα τα –συγκρατημένα- συχαρίκια των προστατών της.
Μόνον η… έξοδος του λαού στους αγώνες και στη μάχη για την υπεράσπιση της ζωής του, η ένταση των εστιών αντίστασης και η οικοδόμηση μετώπου πραγματικής αναμέτρησης με τις πολιτικές της βαρβαρότητας μπορούν να «εισάγουν» τη λαϊκή υπόθεση σε μία άλλη, «βιώσιμη» για τα δικαιώματά του προοπτική.
Πέμπτη 27 Ιουλίου 2017

0 ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

25 Ιουλ 2017

18ο camping Αγωνιστικών Κινήσεων & Μαθητικής Αντίστασης

0

Σάββατο 22/07
12:00 Στήσιμο χώρου 
18:00 Εναρκτήρια συνέλευση και γνωριμία των ομάδων
Κυριακή 23/07
22:00 Πάρτι
Δευτέρα 24/07
18:00 1η Κεντρική Εκδήλωση:
Αυτοδύναμη παρέμβαση και κοινή δραση, 
αλληλοσυμπληρούμενοι δρόμοι
Τρίτη 25/07
11:00 1) Μαθητικό Εργαστήριο
          2) Εργαστήριο ΤΕΙ 
22:00 Προβολή ταινίας : Ludlow
Τετάρτη 26/07
11:00 Επίσκεψη στον τόπο εξορίας της Ακροναυπλίας 
22:00 Λαϊκό-Balkan Γλέντι
Πέμπτη 27/07
18:00 2η Κεντρική Εκδήλωση
Διεθνιστική Εκδήλωση για τα 
Κινήματα Νεολαίας στον κόσμο
Παρασκευή 28/07
18:00 3η Κεντρική Εκδήλωση
Μπορεί να υπάρξει πολιτικοποιημένο Φοιτητικό Κίνημα;
Σάββατο 29/07
11:00 Εργαστήριο 
Ποδόσφαιρο και Πολιτική, πως η αστική τάξη 
παίζει "μπάλα" εναντίον μας
22:00 Γλέντι με παραδοσιακή μουσική 
Κυριακή 30/07
18:00 Συνέλευση Απολογισμού
22:00 Πάρτι
Δευτέρα 31/07
Ξεστήσιμο-Αναχώρηση 
ΥΓ 1: Στο χώρο του camping θα λειτουργεί κυλικείο/bar και βιβλιοπωλείο
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

24 Ιουλ 2017

Ισπανικός Εμφύλιος και Αναρχία

0
Αναρχικοί-Ισπανία. Πολλές φορές συμβαίνει η αναφορά της μιας να οδηγεί συνειρμικά στους άλλους και αντίστροφα. Γιατί; Για τη μεγάλη παράδοση και τους αγώνες που είχαν αναπτύξει οι αναρχικοί στην Ισπανία; Για τη μεγάλη δύναμη και επιρροή που είχαν; Για τον, έτσι ή αλλιώς, σημαντικό ρόλο που έπαιξαν στη διάρκεια του εμφυλίου; Οπωσδήποτε και για όλα αυτά. Από τη μεριά μας, ωστόσο, θα θέλαμε καταρχήν να σταθούμε σε ένα πολύ σημαντικό, κατά τη γνώμη μας, ζήτημα. Νομίζουμε ότι η έκρηξη του εμφυλίου στην Ισπανία σήμανε, ανάμεσα στα άλλα, και την κρίσιμη ώρα του αναρχισμού. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ήταν η "ιστορική ευκαιρία". Τέτοια που ποτέ προηγουμένως, ούτε μετά, και πιστεύουμε πως ούτε και στο μέλλον πρόκειται να του ξαναδοθεί.

Ας εξηγηθούμε. Όταν αναφερόμαστε στους αναρχικούς της Ισπανίας, ας έχουμε υπόψη μας ότι μιλάμε για ένα κίνημα με μακροχρόνια παράδοση, με βαθιούς και ισχυρούς δεσμούς με τις λαϊκές μάζες. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, οι αναρχικοί την περίοδο εκείνη υπολογίζονται γύρω στα δυο εκατομμύρια, εκ των οποίων ο "σκληρός οργανωμένος πυρήνας" μετριέται σε επίπεδα κάποιων εκατοντάδων χιλιάδων. Αυτό, λοιπόν, το κίνημα βρέθηκε μπροστά σε μια κατάσταση άκρως ευνοϊκή. Ήδη πριν το πραξικόπημα, οι ταξικές αντιθέσεις στην Ισπανία είχαν οξυνθεί στο έπακρο και η κατάσταση ήταν εκρηκτική. Το φασιστικό πραξικόπημα συνέγειρε τον ισπανικό λαό και τον συσπείρωσε σε αντιφασιστική δημοκρατική βάση, τον αγωνιστικοποίησε και γενικότερα δημιούργησε μια κατάσταση όπου οι επαναστατικές ιδέες έβρισκαν το πιο γόνιμο έδαφος. Αυτήν, λοιπόν, την άκρως ευνοϊκή συγκυρία, το αναρχικό κίνημα δεν στάθηκε ικανό να την αξιοποιήσει. Έτσι, για να πάρουμε μια ιδέα, θα πρέπει να αναφέρουμε ότι, τηρουμένων των αναλογιών, οι μπολσεβίκοι το ’17 είχαν πολύ μικρότερες δυνάμεις, όταν δημιούργησαν το Μεγάλο Οκτώβρη. Είχαν βέβαια κάποια άλλα πράγματα. Αυτά ακριβώς που έλειπαν από τους αναρχικούς και την αναρχική ιδεολογία. Η αναρχική ιδεολογία, η αναρχική αντίληψη των πραγμάτων υπήρξε ουτοπική, αντιεπιστημονική, ιδεαλιστική -και σε τελευταία ανάλυση- απλοϊκή. Σε μια τέτοια βάση, ούτε πραγματικό πρόγραμμα μπορούσαν να έχουν, ούτε στόχους και τελικά ούτε θέληση να τους πραγματοποιήσουν.

Ένα αδρό διάγραμμα της "κοινής" αναρχικής αντίληψης μας δίνει την εικόνα μιας επανάστασης που θα εκδηλωθεί, θα ανατρέψει και θα καταστρέψει τα πάντα και που, ούτε λίγο ούτε πολύ, θα ολοκληρωθεί «εφάπαξ». Θα καταργηθεί το κράτος, θα καθιερωθεί η κοινοκτημοσύνη και όλα θα είναι καλά. Ελα όμως που στην πραγματική ζωή τα πράγματα δεν είναι έτσι! Και επειδή δεν είναι έτσι, η ζωή πραγματικά έβγαλε στον αφρό όλες τις αντιφάσεις της αναρχικής ιδεολογίας για να την οδηγήσει στα αδιέξοδά της και τελικά στον εκφυλισμό. Ήδη πριν ακόμη το πραξικόπημα, και επειδή τα πράγματα φανερά εγκυμονούσαν σημαντικές εξελίξεις, κάποιες πρώτες αντιφάσεις άρχισαν να βγαίνουν. Στις εκλογές του '36 οι αναρχικοί δεν συμμετέχουν, ενθαρρύνονται ωστόσο από τους ηγέτες τους να ψηφίσουν το Λαϊκό Μέτωπο. Οι αντιφάσεις συνέχισαν να χαρακτηρίζουν τη στάση τους και μετά, ζήτημα που δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει το συνέδριο της Βαρκελώνης το Μάη του ’36, που το κύριο που κατόρθωσε είναι μια ορισμένη διευθέτηση σχέσεων ανάμεσα σε τάσεις και κλάδους των αναρχικών και κύρια ανάμεσα σε GNT-FAI.

Η εκδήλωση του φασιστικού πραξικοπήματος έδωσε μια ηρωική αλλά προσωρινή διέξοδο στις αντιφάσεις του αναρχισμού. Η αντίσταση στο πραξικόπημα υπήρξε ό,τι καλύτερο έχει δώσει σε μαζική κλίμακα ο αναρχισμός στη διάρκεια της ιστορίας του. Η αντίσταση στο πραξικόπημα υπήρξε υπόθεση που την πήραν συνολικά στα χέρια τους οι ισπανοί αντιφασίστες. Σημαντικός υπήρξε ο ρόλος και άλλων δυνάμεων. Θα πρέπει να αναγνωριστεί ωστόσο ότι οι μάζες των αναρχικών εργατών (που έτσι ή αλλιώς αποτελούσαν την πλειοψηφία τη στιγμή εκείνη στη μαχητική αριστερά) έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο στην απόκρουση του φασιστικού πραξικοπήματος στις περιοχές που αυτό έγινε κατορθωτό. Τόσο σ' αυτές όσο και στις περιοχές που τελικά επικράτησαν οι φασίστες, οι αναρχικοί εργάτες μαζί με τους άλλους αντιφασίστες αγωνίστηκαν με ηρωισμό και αυτοθυσία, προσφέροντας τη ζωή τους με αυταπάρνηση που αξίζει και πρέπει να μνημονεύεται στην ιστορία του εργατικού κινήματος. Στη Βαρκελώνη (όπου στην έφοδο στους στρατώνες σκοτώθηκε και ο αναρχικός ηγέτης Ασκάσο), στη Μαδρίτη, στη Βαλέντσια, τη Σεβίλη, παντού.

Οι αντιφάσεις δεν άργησαν να εκδηλωθούν. Πολύ σύντομα αναδεικνύεται αυτό που σε όλη τη διάρκεια του εμφυλίου θα αποτελεί το κύριο πρόβλημα των αναρχικών. Το πρόβλημα γραμμής. Αδυνατούν να "χωνέψουν" αυτό που ήδη είναι λυμένο από καιρό για τους κομμουνιστές. Ότι δεν υπάρχει "μια και μόνη γραμμή" εκτός τόπου και χρόνου. Ότι η σωστή επαναστατική γραμμή προϋποθέτει συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης.

Στους αναρχικούς κυριαρχούσε η τάση διαχωρισμού αυτού που αντιλαμβάνονταν σαν επανάσταση από τον πόλεμο, ενώ το πρόβλημα ήταν η "συγχώνευση" τους. Ιδιαίτερη αμηχανία τους δημιουργούσε το πρόβλημα των συμμαχιών. Συμμαχίες με ποιον και γιατί; Βλέπεις, οι συμμαχίες έχουν κατά κανόνα πολλές παρενέργειες. Η αγνόησή τους έχει μόνο μία. Μόνο που αυτή είναι η συνολική ήττα. Η πίεση των πραγμάτων ωστόσο είναι υπαρκτή και για τους αναρχικούς. Έτσι, "αναγκάζονται"(;) να κάνουν κάποιες κινήσεις οι οποίες δεν ταιριάζουν με ό,τι πίστευαν μέχρι τότε και για τις οποίες ποτέ δεν απόκτησαν ξεκάθαρη άποψη. Στην Καταλονία αφήνουν στη θέση του (πρόεδρος) τον Κομπανύς και στις 26-9-1936 μπαίνουν στην κυβέρνηση της Καταλονίας, την οποία έκτοτε ονομάζουν Τοπικό Συμβούλιο Αμύνης. Στις 26-7-36 η GΝΤ Καταλονίας έδωσε επίσημα οδηγίες στους οπαδούς της να μην αποβλέπουν πουθενά αλλού παρά μόνο στη συντριβή του φασισμού. Συμφώνησε μάλιστα στη διοργάνωση της "περιπολίας ελέγχου", που αποτελούνταν από αναρχικούς, μέλη της Escera (αυτονομιστές), σοσιαλιστές, κομμουνιστές, μέλη του ΡΟUΜ, και με στόχο την αποτροπή αυθαίρετων ενεργειών που ήδη εκδηλώνονταν. Στον ανασχηματισμό της ισπανικής δημοκρατικής κυβέρνησης, στα τέλη του '36, μπαίνουν οι αναρχικοί υπουργοί Γκαρθία Ολιβερ, Χουάν Πεϊρό, Χουάν Λόπεθ Σάντσεθ και Φεντερίκο Μοντσένι. Την ίδια μέρα η Σολιδάδ Ομπρέρα υπερακόντιζε γράφοντας πως "είναι η πιο αποφασιστική μέρα στην ιστορία της χώρας... η κυβέρνηση έπαψε πια να είναι ο καταπιεστής της εργατικής τάξης"!

Η ίδια αμηχανία και ανάλογες αντιφάσεις χαρακτηρίζουν την πολιτική τους και στο επίπεδο της οικονομίας, των σχέσεων που προωθούν σε επίπεδο παραγωγής-διανομής. Έτσι, έχουμε από τη μια μεριά την προώθηση ακραίων "κομμουνιστικών" μορφών και από την άλλη προσαρμογή σε ανάγκες της στιγμής, χωρίς μια ενιαία λογική να χαρακτηρίζει τις ενέργειές τους. Στην πραγματικότητα, όχι μόνο αδυνατούν να προωθήσουν το βασικό καθήκον της "συγχώνευσης" της επαναστατικής διαδικασίας με τις ανάγκες του αντιφασιστικού πολέμου (πράγμα έτσι κι αλλιώς δύσκολο) αλλά μήτε καν αντιλαμβάνονται αυτή την αναγκαιότητα. Οι ίδιοι οι αναρχικοί παραδέχονται ότι η επανάσταση είχε δημιουργήσει προβλήματα που ούτε καν τα είχαν υποπτευθεί. Ο ηγέτης της FΑΙ, Ντιέγκο Αρμάντες ντε Σαντιλιάν, έγραφε: "Τον ένα ιδιοκτήτη τον αντικαταστήσαμε με μισή ντουζίνα καινούριους, οι οποίοι θεωρούν το εργοστάσιο, τα μεταφορικά μέσα που έχουν κάτω από τον έλεγχο τους σαν ιδιοκτησία τους, με τη διαφορά ότι δεν είναι τόσο καλοί οργανωτές και διευθυντές όσο οι παλιοί".

Εργοστάσια και αγροτικές περιοχές οργανώνονται σε βάση πλήρους κοινοκτημοσύνης και όλα είναι "καλά", μέχρι που αρχίζει να μπαίνει το πρόβλημα των σχέσεων των επιχειρήσεων μεταξύ τους, της προμήθειας πρώτων υλών, της διάθεσης των προϊόντων. Οι προσπάθειες συντονισμού μέσω επιτροπών δημιουργούν μικρούς τοπικούς ηγετίσκους που αυθαιρετούν κατά βούληση, οι προμήθειες πρώτων υλών δημιουργούν "ενδιάμεσους" διαφόρων ειδών και τύπων, ενώ όσον αφορά τη διάθεση των προϊόντων συμβαίνουν ορισμένα περίεργα και ιδιαίτερα όσον αφορά αυτό που αποτελεί το κύριο ζήτημα της περιόδου. Τρόφιμα και άλλα προϊόντα για το μέτωπο ή δεν φτάνουν καθόλου ή φτάνουν εκτός τόπου και χρόνου και κατά κανόνα όχι στις προβλεπόμενες ποσότητες, με συνέπειες φυσικά στην αποτελεσματικότητα των στρατιωτικών δυνάμεων.

Στο ίδιο διάστημα έχουμε αντιφατικές πολιτικές, που όχι μόνο δεν υπάγονται σε μια ενιαία αντίληψη αλλά βρίσκονται σε διαμετρική αντίθεση μεταξύ τους. Έτσι, ενώ η προώθηση κολεκτίβων σε ορισμένες περιοχές προωθείται με τρόπο που οδηγεί σε σύγκρουση με τους μικροϊδιοκτήτες, στη Βαρκελώνη οι αναρχικοί συμφωνούν στη διακήρυξη των κοινών στόχων της 22-10-36. Έτσι, τα μεγάλα κεφάλαια έπρεπε να απαλλοτριωθούν χωρίς αποζημίωση, ενώ οι μικροί ιδιοκτήτες δεν έπρεπε να ενοχληθούν γιατί τα εργοστάσια τους ήταν απαραίτητα στην πολεμική παραγωγή και στην περίπτωση αυτή (όπως όλες οι ξένες επιχειρήσεις) φυσικά θα αμείβονταν.

Οι πιο δραματικές επιπτώσεις της αδυναμίας του αναρχισμού να απαντήσει στα προβλήματα της συγκυρίας υπήρξαν στον πιο κρίσιμο τομέα. Στο μέτωπο. Τον ηρωισμό της πρώτης περιόδου διαδέχτηκε η παθητικότητα. Αυτή οδήγησε σε άρνηση των αναρχικών (όχι όλων) να πολεμήσουν και με τη σειρά της οδήγησε στον εκφυλισμό και τελικά στην προδοσία. Η αντιφατικότητα της στάσης τους μπορεί να ιδωθεί λ.χ. στα εξής: Κάποιοι αναρχικοί ηγέτες (Ντουρούτι, Φ. Μοντσένι) βλέπουν την αναγκαιότητα να τεθούν στην πρώτη γραμμή οι ανάγκες του μετώπου. Άλλοι, όπως η "Ακραθιόν" απαντούν γράφοντας πως: "Δεν κάνουμε πόλεμο αλλά επανάσταση". Το αποτέλεσμα ήταν να μην κάνουν ούτε το ένα ούτε το άλλο. Ο συμβιβασμός στο ζήτημα της δημιουργίας ενιαίου στρατού (μετά από απαίτηση των αναρχικών) που οδηγεί στη συγκρότηση ξεχωριστών μονάδων αναρχικών, στην πραγματικότητα έχει σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία μονάδων αμφίβολης αποτελεσματικότητας.

Ας δούμε κάποια παραδείγματα. Στη μάχη της Μαδρίτης καταφθάνει ο Ντουρούτι για ενίσχυση με 3.000 αναρχικούς. Απαιτεί να τους δοθεί ξεχωριστός τομέας του μετώπου. Ο Ντουρούτι παίρνει την εντολή να επιτεθεί στις 15-11 ενισχυμένος απ' όλο το πυροβολικό και όλη την αεροπορία της δημοκρατίας. Οταν όμως έρχεται η ώρα, οι αναρχικοί αρνούνται να πολεμήσουν. Οργισμένος ο Ντουρούτι υποσχέθηκε να επιτεθεί την επομένη. Το ίδιο βράδυ (χαράματα) ωστόσο εκδηλώνεται η προέλαση των εθνικιστών, που όταν φτάνουν στις θέσεις των αναρχικών διαπιστώνουν ότι αυτοί έχουν ...φύγει! Το κενό καλύπτεται εσπευσμένα από τις Διεθνείς Ταξιαρχίες, με επακόλουθο την περίφημη και πολύνεκρη μάχη της Πανεπιστημιούπολης. Στην ίδια μάχη σκοτώνεται ο Ντουρούτι και κατά μια εκδοχή από "αχαλιναγώγητους" αναρχικούς που αντιτίθονταν στην καινούρια τακτική της "πειθαρχίας της απειθαρχίας", που με επιμονή κήρυττε από τον Αύγουστο ο Ντουρούτι.

Για τις μάχες στην περιοχή των Βάσκων αναφέρεται (Χ.Τ.) "οι Βάσκοι απέκρουσαν με επιτυχία την επίθεση. Τα δυο τάγματα όμως της GΝΤ (αναρχικοί) αποσύρθηκαν από το μέτωπο, ασκώντας προφανώς εκβιασμό στους Βάσκους για να πετύχουν μια θέση στην κυβέρνηση. Αυτή η αποστασία οδήγησε στην κατάρρευση του μετώπου". Υπήρξαν επανειλημμένα φαινόμενα φυγής ομάδων αναρχικών από το μέτωπο με πρόσχημα την άρνηση του αστικού(;) στρατού και της πειθαρχίας, για να πάνε, λέει, να υπερασπίσουν τις κολεκτίβες στην Αραγονία κ.ά. Τώρα βέβαια, αν έσπαγε το μέτωπο, το τι διάολο θα υπεράσπιζαν καλύτερα να μην το πούμε. Καλύτερα ας το δούμε. Όταν το 1938 αρχίζει η εθνικιστική επίθεση στην Αραγονία, όλα τα γνωστά οχυρά έπεσαν σε μια μέρα, οι εθνικιστές προέλασαν παντού και μόνο ο Ελ Καμπεσίνο με τη μονάδα του (κομμουνιστών) προέβαλε επίμονη αντίσταση επί μια βδομάδα, για να αναγκαστεί τελικά απομονωμένος να υποχωρήσει. Ανάλογη (και πιο σημαντική) κατάρρευση υπήρξε και στην Καταλονία. "Πάνω από τη Βαρκελώνη πλανιόταν το μαύρο σύννεφο της ήττας. Στρατιώτες αστοί το ίδιο και αναρχικοί είχαν μια και μόνη σκέψη. Με ποιο τρόπο θα έφευγαν στη Γαλλία... η κομμουνιστική απαίτηση ότι ο Λομπραγιάτ θα έπρεπε να γίνει Μανθανάρις της Καταλονίας δεν εκπληρώθηκε" (Χ.Τ.). Μόνο το 5ο σώμα (το παλιό 5ο Σύνταγμα) προέβαλε αντίσταση, μόνο που στη Βαρκελώνη ο συσχετισμός για το ΚΚΙ δεν ήταν αυτός που ήταν το '36 στην Μαδρίτη. Τέλος, στην ίδια τη Μαδρίτη οι αναρχικοί φτάνουν στην ανοιχτή προδοσία. Πώς αλήθεια, μπορεί να εξηγηθεί μια τέτοια εξέλιξη; Πώς από τον ηρωισμό της πρώτης φάσης οι αναρχικοί οδηγούνται σε τέτοιο κατάντημα; Νομίζουμε ότι οι εξηγήσεις δεν βρίσκονται πουθενά αλλού παρά μόνο στο ιδεολογικό και πολιτικό πεδίο. Οι αναρχικοί ήταν "προετοιμασμένοι" για μια επανάσταση που υπήρχε μόνο στον ιδεαλιστικό τρόπο σκέπης και τη μεταφυσική των αντιλήψεων τους. Η πραγματική επαναστατική διαδικασία, που φυσικά δεν θα μπορούσε να ολοκληρωθεί "εφάπαξ", υπήρξε -όπως είναι φυσικό- περίπλοκη και όχι στα μέτρα τους. Δεν ήταν έτοιμοι, δεν μπορούσαν και τελικά δεν θέλησαν να την αντιμετωπίσουν. Μην έχοντας πραγματικό πρόγραμμα, βρέθηκαν και χωρίς πραγματικούς στόχους. Μοιραία, λοιπόν, τα όσα ακολούθησαν, μοιραίος ο εκφυλισμός, μοιραίο και το τέλος του αναρχισμού σαν μαζικό κίνημα με απήχηση στο προλεταριάτο.

Όπως ήταν επόμενο, την ίδια πορεία ακολούθησαν και οι σχέσεις τους με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις. Το πρώτο διάστημα, παρά τις οξύτατες αντιθέσεις τους με το ΚΚΙ, εκείνο που "μετρούσε" ήταν ότι μαζί έδιναν τις μάχες και δίπλα-δίπλα έπεφταν στα οδοφράγματα. Στη Μαδρίτη, μάζες κομμουνιστών και αναρχικών εργατών μαζί με άλλους αντιφασίστες, άοπλοι οι περισσότεροι, φράσουν με τον όγκο τους τις πύλες του οχυρού Μοντάνια, εμποδίζοντας τη φρουρά να βγει στους δρόμους και στη συνέχεια επιτίθενται και το καταλαμβάνουν. Στη Βαρκελώνη, ανάμεσα σε άλλους, έπεσαν στις μάχες δίπλα-δίπλα οι γραμματείς της Ενωμένης Σοσιαλιστικής (κομμουνιστών-σοσιαλιστών) Νεολαίας της πόλης και της αναρχικής νεολαίας. Στην πορεία τα πράγματα αλλάζουν.

 Όσο περισσότερα αδιέξοδα αντιμετωπίζει ο αναρχισμός τόσο περισσότερο στρέφεται στη συνεργασία με τους ρεφορμιστές και συνθηκολόγους, με τους σοσιαλιστές, το ΡΟUΜ, τους αστούς, και τόσο περισσότερο στρέφεται ενάντια στην πιο συνεπή δύναμη, και εκείνη που μέσα στην πάλη αναδεικνύεται σαν το ακρογωνιαίο αγκωνάρι της αντίστασης μέχρι τέλους, το ΚΚΙ. Παρ' όλο που το ΚΚΙ τους τείνει συντροφικά το χέρι και ζητάει συζήτηση μαζί τους για το σύνολο των προβλημάτων, η πρόταση του απορρίπτεται.

Το γεγονός ότι χιλιάδες αναρχικοί αγωνιστές προσχωρούν στο ΚΚΙ (τη μόνη διέξοδο που βλέπουν για να συνεχίσουν τον αγώνα) αντί να οδηγήσει τους αναρχικούς ηγέτες στο να δουν τις πραγματικές αιτίες, τους οδηγεί σε μεγαλύτερη εχθρότητα προς το ΚΚΙ. Μερικά χαρακτηριστικά γεγονότα:

Η Πασιονάρια, πηγαίνοντας στη Γαλλία για να φροντίσει για την προμήθεια όπλων, κρατήθηκε για ένα μεγάλο διάστημα στη Βαρκελώνη από τον εκεί αρχηγό της FΑΙ Εσκόρθα. Συμμετέχουν στα μαγειρέματα Λάργκο Καμπαλέρο-Αθάνια για παραμερισμό των κομμουνιστών. Στην επιμονή του Λ. Καμπαλέρο να κρατήσει τσιφλίκι του το υπουργείο πολέμου (με τις γνωστές καταστροφικές συνέπειες σε όλα τα πεδία), οι αναρχικοί συναινούν και τον υπερασπίζουν στην αντίθεσή του με τους κομμουνιστές. Την ίδια στάση κρατούν απέναντι στην ολέθρια τακτική του Πριέτο, τον οποίο στηρίζουν στην προσπάθεια εξουδετέρωσης του ρόλου των κομμουνιστών, ενώ είναι ολοφάνερο ότι ο Πριέτο προετοίμαζε έτσι τους όρους της συνθηκολόγησης. Δίνουν στήριξη και συμμετέχουν στους τυχοδιωκτισμούς του ΡΟUΜ στη Βαρκελώνη. Αρχίζουν να συνεργάζονται ανοιχτά σε ενέργειες που σε όλους είναι πια γνωστό πού στοχεύουν. Αλλά είναι που οι ίδιοι προσανατολίζονται πια στον ίδιο "στόχο". Ενώ ο αγώνας ενάντια στο φασισμό συνεχίζεται ακόμη, ενώ χιλιάδες αγωνιστές (μαζί και αναρχικοί) συνεχίζουν να χύνουν το αίμα τους, "από τη Γαλλία όπου βρισκόταν (πλέον) το μεγαλύτερο ποσοστό της παλιάς φρουράς (της ηγεσίας) έφθασαν οδηγίες να βρεθούν τρόποι για την ασφαλή απομάκρυνση και των άλλων αναρχικών ηγετών από την Κεντρική Ισπανία". Κάπως έτσι οδηγήθηκαν στην απογοήτευση και κάποιοι αναρχικοί που ήθελαν να συνεχίσουν τον αγώνα μαζί με τους κομμουνιστές, κάπως έτσι προετοιμάστηκε το έδαφος για τον επαίσχυντο ρόλο του Θιπριάνο Μέρα κ.α. στο πραξικόπημα του Κασάδο.

Κάπως έτσι γράφτηκε και το τέλος του αναρχισμού.

(Aπόσπασμα από ευρύτερο κείμενο του Βασίλη Σαμαρά που κυκλοφόρησε σα μπροσούρα. Ολόκληρο το κείμενο μπορείτε να το δείτε στη βιβλιοθήκη μας εδώ.)
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Δίκη Χρυσής Αυγής: Πολιτικοί τριγμοί, καταδίκες με ...αναστολή και συνεχής υποβάθμισή της

0
Όσο η δίκη συνεχίζεται, παράλληλα και σε αναφορά με αυτήν προκύπτει και σειρά πολιτικών τριγμών. Ο Μητσοτάκης δηλώνει πως «η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα στην Ευρώπη που έχει εσωτερική τρομοκρατία προερχόμενη από την άκρα αριστερά» και ότι η Χρυσή Αυγή «είναι σαν να μην υπάρχει». Ο φασίστας αρχηγός της νεοναζιστικής οργάνωσης, Μιχαλολιάκος, πανηγυρίζει -προφανώς- για τις δηλώσεις αυτές, ενώ ο κυβερνών και υποκλιμένος στον ιμπεριαλισμό και το ντόπιο κεφάλαιο, μνημονιακός ΣΥΡΙΖΑ απαντάει ως υπερασπιστής της αριστεράς και του κινήματος... Εάν δεν ήταν μια πραγματική περιγραφή του σημερινού αστικού πολιτικού τοπίου, θα ήταν το θέατρο του παραλόγου.

Ο Μητσοτάκης, από τη μία πλευρά, ξεπλένει τη Χρυσή Αυγή εκτιμώντας ότι περιθωριοποιήθηκε επειδή «υπήρξε τόσο εξτρεμιστική και χυδαία». Κάτι που, απ’ ό,τι φαίνεται, χάλασε τη σούπα του συστήματος και τις προσδοκίες του για ευρύτερη χρήση της φασιστικής ομάδας στον δικό του σχεδιασμό. Από την άλλη, ενοχοποιεί την αριστερά, ακολουθώντας μια συνήθη τακτική της παραδοσιακής δεξιάς, που αρέσκεται να πετάει λάσπη στον ανεμιστήρα και να αποδίδει στην αριστερά όλα τα δεινά του τόπου. Κάτι ακόμη που καταφέρνει να επιτύχει, είναι να συνδέσει τη διαδικασία της δίκης με μια υποτιθέμενη μείωση των επιθέσεων από την πλευρά της Χρυσής Αυγής το τελευταίο διάστημα. Κάτι που και ο ίδιος ο Μιχαλολιάκος φαίνεται να συμμερίζεται, αφού σύμφωνα με δηλώσεις δικές του και στελεχών του, «αν δεν ήτανε η δίκη στη μέση, ούτε εκατό μέτρα από τα γραφεία (σ.σ. της Χ.Α.) δεν θα τολμούσαν να περάσουν». Κι αυτές είναι δηλώσεις των... περιθωριοποιημένων.

Ο κύριος παράγοντας όμως που στην πραγματικότητα καθορίζει τον χαρακτήρα και τις διαστάσεις της δράσης της Χρυσής Αυγής αλλά και κάθε φασιστικής ομάδας, δεν είναι η δίκη. Έχει φανεί, άλλωστε, ότι η δικαιοσύνη μπορεί να βαδίσει σε απόλυτη σύμπνοια με τις ευρύτερες επιδιώξεις του συστήματος. Και το εάν οι Χρυσαυγίτες φυλάγονται επειδή είναι αυτή τη στιγμή υπόδικοι, το γνωρίζουν καλύτερα όσοι εξακολουθούν να δέχονται τις επιθέσεις τους. Ο καθοριστικός παράγοντας είναι το τι επιλέγει το ίδιο το σύστημα κάθε φορά. Πώς στήνει τη σκακιέρα των δυνάμεών του, των ήπιων και θεσμικών αλλά και των πιο... εξτρεμιστικών όπως θα έλεγε κι ο Μητσοτάκης. Γιατί κι αυτές δικές τους είναι. Από αυτούς χρησιμοποιούνται, είτε για να πάρει περισσότερη δύναμη η λάσπη στον ανεμιστήρα που λέγαμε παραπάνω είτε για να αναληφθούν... δραστικότερα μέτρα εάν αυτό κριθεί αναγκαίο.

Κατά τα άλλα η δική συνεχίζεται με ...ρυθμούς χελώνας και με τους έως τώρα καταδικασθέντες να αφήνονται ελεύθεροι με τη μέθοδο της αναστολής! Αυτή που αρνήθηκαν στην Ηριάννα και τον Περικλή.

Εύλογες αντιδράσεις προκάλεσε η ανακοίνωση των δικασίμων του μηνός Σεπτεμβρίου, σύμφωνα με την οποία η δίκη θα συνεδριάσει 3 φορές στο Εφετείο και 6 φορές στον Κορυδαλλό, διαιωνίζοντας το καθεστώς της υποβάθμισης της δίκης της φασιστοσυμμορίας, που επέβαλλε η “ανεξάρτητη δικαιοσύνη” το προηγούμενο διάστημα.

Στο μεταξύ καταδικάστηκε από το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών η υποψήφια βουλευτής της Χρυσής Αυγής, Θέμις Σκορδέλη, για το αδίκημα της επικίνδυνης σωματικής βλάβης (ηθική αυτουργία) σε βάρος Αφγανού μετανάστη στον Άγιο Παντελεήμονα στις 16/9/2011, σε τρία χρόνια ποινή φυλάκισης με αναστολή. Με την ίδια ποινή καταδικάστηκαν και οι δύο άλλοι Χρυσαυγίτες Μαρκουλάκης και Λουκιανός, ως φυσικοί αυτουργοί. Η Σκορδέλη ήταν κατηγορούμενη για ένταξη σε εγκληματική οργάνωση στη δίκη της Χρυσής Αυγής και η επιμέρους υπόθεση της επικίνδυνης σωματικής βλάβης αναφέρεται στο κατηγορητήριο ως βασικό αποδεικτικό στοιχείο της εγκληματικής της δράσης. Η Σκορδέλη καταδικάστηκε επίσης για την επίθεση στο κλιμάκιο του Αλέκου Αλαβάνου τον Οκτώβριο του 2010. (Ειδικότερα, από τους τέσσερις καταδικασθέντες, στους Θέμιδα Σκορδέλη, Αλίκη Παπαδάκη και Ανδρέα Σοφιά επιβλήθηκε ποινή 14 μηνών με αναστολή, με την κατηγορία της απρόκλητης έμπρακτης εξύβρισης 19/4/2017).

Η φωτορεπόρτερ Συμέλα Παντζαρτζή, κατέθεσε για τρία ξεχωριστά περιστατικά βίας και προπηλακισμών εναντίον εργαζομένων του Τύπου από μέλη της Χ.Α. Όπως έχουν ήδη καταθέσει μάρτυρες στο δικαστήριο, οι χρυσαυγίτες επιτέθηκαν σε τρεις φωτορεπόρτερ, τη Συμέλλα Παντζαρτζή, τη Λουίζα Γουλιελμάκη και τον Γιάννη Κέμμο, που κάλυπταν τη συγκέντρωση και τα επεισόδια.

Κατά την εξέταση του δημοσιογράφου Γιάννη Μπασκάκη, οι συνήγοροι των ναζί προσπάθησαν με τις ερωτήσεις τους να διαχωρίσουν την πολιτική από την ποινική ευθύνη, παρομοιάζοντας την περίπτωση της Χ.Α. με την περίπτωση Μαρκεζίνη και τη δήλωσή του: Ο Μαρκεζίνης απολογούμενος (το πρωί της Κυριακής 22/9/74!) είχε πει ότι ως “πρωθυπουργός” δεν είχε καμιά απολύτως αρμοδιότητα για τη δημόσια τάξη, τις ένοπλες δυνάμεις ή την ΚΥΠ, που ανήκαν στις αρμοδιοτήτες του “Προέδρου της Δημοκρατίας”, δηλαδή του Παπαδόπουλου, αναφέροντας χαρακτηριστικά ότι “δεν είχε αρμοδιότητα ούτε καν τοποθετήσεως του αστυφύλακος της προσωπικής του ασφαλείας”. Κι αν ο Μαρκεζίνης αποδεχόταν το ρόλο του ανδρείκελου για να γλυτώσει την ποινική ευθύνη, δεν ισχύει το ίδιο για τον Μιχαλολιάκο και την ηγεσία της Χ.Α.!

Στις 17/7/2017 κατάθεσε ο δημοσιογράφος Γιάννης Παπαδόπουλος για σημαντικές πτυχές της δράσης της οργάνωσης από το 2010, οπότε και ξεκίνησε την έρευνα γύρω από τη Χ.Α., μέχρι και τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα.

Στις 19/7/2017, κατάθεσε η Νέλλη Παπαχελά, δημοτική συμβούλος και αντιδήμαρχος Αθήνας, σχετικά με περιστατικά που έγιναν στον Άγιο Παντελεήμονα (όπου κατοικεί) και σε δημοτικά συμβούλια, όπως ο ναζιστικός χαιρετισμός του Νίκου Μιχαλολιάκου.

πηγές: Προλεταριακή Σημαία και Λαϊκός Δρόμος
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

23 Ιουλ 2017

Νέος "Άρειος Πάγος" στα εργασιακά δικαιώματα: επίσχεση = δήλωση επιθυμίας απόλυσης!

0
Εκεί που ακόμη δεν έχει κοπάσει ο κουρνιαχτός από τις προηγούμενες αποφάσεις του Άρειου Πάγου, της ανεξάρτητης δικαιοσύνης για να μη ξεχνιώμαστε, που έλεγαν ότι οι εργαζόμενοι φταίνει όταν σκοτώνονται στο δρόμο και ότι η μη καταβολή δεδουλευμένων δεν αποτελεί βλαπτική μεταβολή των όρων της σύμβασης εργασίας να 'σου και άλλη απόφαση!

Αυτή τη φορά η νέα απόφαση αφορά την επίσχεση εργασίας. Ως γνωστό η επίσχεση είναι μια από τις μορφές διεκδίκησης που χρησιμοποιούν οι εργαζόμενοι ενάντια στην εργοδοσία, ιδιωτικού και δημόσιου τομέα. Τώρα κατά τους κρίνοντες του Άρειου Πάγου η επίσχεση εργασίας μπορεί να θεωρηθεί από το αφεντικό ως επιθυμία του εργαζόμενου να απολυθεί!

«…από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 5 παρ . 3 του ν. 2112/1920 και 173, 200 και 288 ΑΚ συνάγεται ότι σε περίπτωση αποχής του μισθωτού από την εργασία του, που δεν οφείλεται σε ασθένεια βραχείας διάρκειας ή λοχεία ή στην κατά το νόμο 3514/1928 στράτευσή του, αλλά σε άλλη αιτία, όπως σε επίσχεση της εργασίας του, το δικαστήριο, εκτιμώντας γενικά τις συνθήκες υπό τις οποίες έλαβε χώρα η αποχή, κρίνει σύμφωνα με τις αρχές της καλής πίστης και αφού ληφθούν υπόψη και τα συναλλακτικά ήθη, αν η αποχή αυτή, κατά κρίση αντικειμενική, πρέπει να θεωρηθεί ως σιωπηρή δήλωση βούλησης του εργαζόμενου να λύσει τη σύμβαση εργασίας του, δηλαδή ως σιωπηρή εκ μέρους του καταγγελία αυτής, με όλες τις δυσμενείς γι’ αυτόν επιπτώσεις».

Και βέβαια συνεχίζει η απόφασή του με τη δυνατότητα που έχουν τα δικαστήρια να κρίνουν ως καταχρηστική μια επίσχεση εργασίας, όπως και κάθε άλλη μορφή αντίδρασης και διεκδίκησης, με βάση τις διαθέσεις, ποιανού άλλου, του εργοδότη:

«όταν, μεταξύ άλλων, δεν υπάρχει χρονικά αξιόλογη καθυστέρηση της εκπληρώσεως των υποχρεώσεων του εργοδότη (όπως της πληρωμής των ληξιπρόθεσμων μισθών) ή όταν η καθυστέρηση δεν οφείλεται σε υπαιτιότητα του εργοδότη, αλλά σε απρόβλεπτες περιστάσεις ή αντιξοότητες ή σε πρόσκαιρη οικονομική δυσπραγία ή σε εξαιρετικά δυσμενείς γι’ αυτόν περιστάσεις ή όταν η επίσχεση προξενεί δυσβάσταχτη και δυσανάλογη ζημία στον εργοδότη, σε σχέση με το σκοπούμενο αποτέλεσμα ή όταν στρέφεται κατά αξιόπιστου και αξιόχρεου εργοδότη ή όταν αναφέρεται σε ασήμαντη αντιπαροχή του εργοδότη (ΑΠ 940/2015, 1248/2015, 790/2014, 1342/2014, 2094/2014, 1502/2010).»

Μοιάζει λίγο σα στημένο παιχνίδι. Βγαίνουν τα κάθε είδους δικαστήρια και παίρνουν σωρηδόν αποφάσεις κατά κατακτημένων και κατοχυρωμένων ως τώρα δικαιωμάτων των εργαζομένων, βγαίνουν και τα παπαγαλάκια της κυβέρνησης να εφράσουν το ...σοκ που τουςς προκαλούν αυτές οι αποφάσεις του "κράτους των δικαστών" που όμως είναι υποχρεωμένη να εφαρμόσει, και κατά τα άλλα τα μέτρα που αποφασίζουν Ε.Ε. και Δ.Ν.Τ. και ντόπιες κυβερνήσεις περνούν μια χαρά! 

Το ένα χέρι νίβει το άλλο και τα δύο μαζί υπηρετούν το σύστημα που τους πληρώνει για να τσακίζουν τους εργαζόμενους. Σύμφωνα με τους άρειους δικαστές οι εργαζόμενοι φταίνε όταν σκοτώνονται στη δουλειά, δεν έχουν κανένα δικαίωμα να διεκδικούν τους μισθούς τους και αν θεωρηθεί υπερβολική η όποια αντίδρασή τους τότε ο κάθε εργοδότης θύμα τους μπορεί να τους δείξει με κάθε άνεση τη πόρτα της εξόδου. 

Καμιά έκπληξη και κανένα σοκ από τη μεριά μας. Αυτό είναι το καπιταλιστικό σύστημα, αυτό υπηρετούν όλοι αυτοί, αυτά θα αποφασίζουν. Οι δικαστές αποφασίζουν για τα γύρω γύρω προετοιμάζοντας το έδαφος και όπου να 'ναι η κυβέρνηση θα σερβίρει και το κυρίως πιάτο. Για τα σωματεία, το τρόπο λειτουργίας τους, για την απεργία.


ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Οι «αγορές» και οι Αμερικάνοι φέρνουν εξαθλίωση και πόλεμο. Μαζική έξοδο στους αγώνες χρειάζεται ο λαός!

0
Σε συνθήκες… ήπιας αναστάτωσης, η κυβέρνηση και οι άλλες αστικές δυνάμεις επιδιώκουν να αξιοποιήσουν το σύντομο διάλειμμα που τους έδωσαν οι διενέξεις ΗΠΑ- Ευρωπαίων, για να διαμορφώσει ο καθένας για λογαριασμό του, αλλά και συνολικά η αστική τάξη, όρους για το αμέσως επόμενο διάστημα. Βέβαια, καθώς οι ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις παραμένουν οξείες και η περιοχή ζωσμένη από τις επιδιώξεις τους, ανάλογα πλούσια εξελίσσεται και η ελληνική προσαρμογή σε αυτές, τόσο στα «νότια και ανατολικά» (Κρήτη, Κύπρος) αλλά και στα βόρεια (Βαλκάνια), όπου και πάλι εκδηλώνονται (τριμερής και εκεί!) διαθέσεις και επιδιώξεις ανάληψης ρόλων για λογαριασμό της Δύσης.

Από την άλλη, ούτε οι αντιδραστικές αναμορφώσεις του συστήματος ούτε η ακατάσχετη επίθεσή του πάνε διακοπές! Κυβέρνηση και αντιπολίτευση συγκρουόμενες για τους όρους ελέγχου και κυριαρχίας στους «θεσμούς», στα κόλπα και τους κόλπους του συστήματος (Δικαιοσύνη, ΜΜΕ κλπ), προετοιμάζουν ταυτόχρονα πιο σφιχτά λουριά για τον λαό και τη νεολαία εντείνοντας τους όρους φασιστικοποίησης και τσαλαπατήματος των λαϊκών- εργατικών ελευθεριών και δικαιωμάτων. Ας μην ξεχνάμε ότι έρχονται μέσα στο υπόλοιπο του 2017, τα 95 από τα 113 προαπαιτούμενα της τρίτης αξιολόγησης, ανάμεσα στα οποία βρίσκονται το χτύπημα στην απεργία και γενικευμένη επίθεση στην εκπαίδευση. Η κυβέρνηση και ο ΣΥΡΙΖΑ εργάζονται για όλα αυτά όσο και όπου μπορούν με διπλό πρόσωπο, επιχειρώντας να κοροϊδέψουν και να κρατήσουν ζωντανές τις (αυτ)απάτες, αλλά βέβαια τις κρίσιμες στιγμές έχουν την υπεύθυνη στάση και επιλογή που αντιστοιχεί στην υπηρέτηση των ξένων και ντόπιων αφεντικών τους. Και η ροή της κατάστασης δείχνει –παρά τα κυβερνητικά κατασκευάσματα και φληναφήματα- πως από Σεπτέμβρη θα είναι υποχρεωμένη να είναι λιγότερη φτιασιδωμένη και πιο ωμή η κυβερνητική γραμμή.

Λαός και νεολαία φορτωμένοι με τεράστια προβλήματα από τη μια στριμώχνονται στις γαλέρες της «τουριστικής βιομηχανίας», ενώ από την άλλη κάποια κομμάτια επιχειρούν να ξεμυτίσουν σε αγώνες και κινητοποιήσεις, συναντώντας σοβαρά προβλήματα από όσα αρνητικά έχουν σωρευτεί στο κίνημα σε πολιτικό, ιδεολογικό και οργανωτικό επίπεδο. Όσο και αν δείχνει –και είναι- δύσκολο, η στήριξη σε κάθε επίπεδο αυτών των τάσεων κίνησης και πάλης είναι ότι πιο ρεαλιστικό και ελπιδοφόρο, είναι η αναγκαία επένδυση για να αποκτήσουν έδαφος και δρόμο οι δυνάμεις και οι ιδέες της αριστεράς των αγώνων και της ανειρήνευτης πάλης, οι δυνάμεις και οι ιδέες της επαναστατικής κομμουνιστικής προοπτικής.

Μνημόνια αμερικανοκρατίας

Καθημερινές σχεδόν είναι οι εξελίξεις που μαρτυρούν την ολοένα μεγαλύτερη πρόσδεση της χώρας στο αμερικάνικο άρμα στο σύνολο των επιδιώξεών του, ιδιαίτερα στην περιοχή της Ν.Α. Μεσογείου και της Μ.Ανατολής. Για την κυβέρνηση αλλά και συνολικά την αστική τάξη, η επιλογή αυτή μοιάζει με μονόδρομο, με τον οποίο θα «ισορροπήσει» και θα «καλύψει» τα προβλήματα που παρουσιάζει η εξάρτησή της από το ευρωπαϊκό οικοδόμημα λόγω των τριγμών που αυτό παρουσιάζει. Αλλά είναι βέβαια και η «απάντηση» στον αντιδραστικό ανταγωνισμό της με την τούρκικη αστική τάξη, «απάντηση» με την οποία φιλοδοξεί να κατοχυρώσει λύσεις υπέρ των συμφερόντων της. Για αυτό έσπευσε με φόρα στον Κραν Μοντανά για το Κυπριακό και παρουσιάζεται πρόθυμη να υπηρετήσει την όποια συνέχεια του, αν και εκ των υστέρων ακούστηκαν γκρίνιες για το αν και πώς αξιοποιήθηκε αυτή η προθυμία τους. Για αυτό έχουν ανακηρύξει την Κρήτη σε «αντικαταστάτη» της Κύπρου ως το αβύθιστο αμερικάνικο αεροπλανοφόρο στην περιοχή, ανακήρυξη που δεν μέλλει να αποσυρθεί ακόμα και αν και όταν ευοδωθούν τα αντίστοιχα αμερικανικά σχέδια για την Κύπρο. Γι’ αυτό συγκλήθηκε και η τριμερής με Νετανιάχου και Αναστασιάδη στη Θεσσαλονίκη, για να προωθήσει παραπέρα με συγκεκριμένες δεσμεύσεις στα συμφέροντα των ΗΠΑ, όχι μόνο για τα ζητήματα των εξορύξεων και των δρόμων ελέγχου της ενέργειας, αλλά συνολικά για τις γεωπολιτικές επιδιώξεις των ΗΠΑ και την ανακήρυξή τους ως «προστάτη των ΑΟΖ» και της… εθνικής κυριαρχίας των υποτελών της! Η διαρκώς βαθύτερη αυτή πρόσδεση και εξάρτηση, τα ατελείωτα μνημόνια αμερικανοκρατίας, σε μια περιοχή που φλέγεται ήδη από τον πόλεμο, μεγαλώνει επικίνδυνα το κουβάρι των αντιθέσεων και περιπλοκών για τον λαό μας και τους λαούς της περιοχής. Και προκαλεί μεγάλη ανησυχία για το πώς μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τις ΗΠΑ αυτή η «αύξηση των βαθμών ελευθερίας τους» στη χώρα μας το επόμενο διάστημα, σε συνάρτηση με τις επιτυχίες τους στη Συρία (πτώση Μοσούλης), τις «ιδιοτροπίες» και δυσκολίες της τουρκικής πλευράς, που βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις για την αγορά S-400 από τη Ρωσία(!), και πάντα βέβαια στο φόντο της αντίθεσης και σύγκρουσής τους με την τελευταία.

Η αναβάθμιση της γαλλικής παρουσίας στην Κύπρο και στην περιοχή το τελευταίο διάστημα εκφράζει βέβαια την ανάγκη του γαλλικού ιμπεριαλισμού να αποκτήσει καλύτερες θέσεις συνολικά στα πλαίσια της «νέας ΕΕ» που θέλει να οικοδομήσει με το σύμμαχο-ανταγωνιστή του, τη Γερμανία. Ωστόσο όχι μόνο εξομάλυνση αλλά αντίθετα μεγαλύτερη περιπλοκή μπορεί να φέρει αυτή η παρουσία, που είναι ερώτημα ως πού μπορεί να φτάσει και να μην «ενοχλεί» τις ΗΠΑ. Ίσως η παραίτηση του Γάλλου ΓΕΕΘΑ να αποτελεί μια πρώτη έκφραση τέτοιων ανησυχιών μέσα στους γαλλικούς κόλπους.

Ενώ λοιπόν στο νότο και στα ανατολικά η κυβέρνηση «λύνει» τα λεγόμενα εθνικά ζητήματα, μετατρέποντας τη χώρα σε ορμητήριο των ΗΠΑ και υποθηκεύοντας σε αυτές κάθε πτυχή των εξελίξεων, δραστηριοποιείται ταυτόχρονα και στο Βαλκανικό πεδίο, πάλι βέβαια μέσα στο ίδιο, αδιέξοδο και αντιδραστικό πλαίσιο του «ανήκουμε στη Δύση». Στην πρόσφατη τριμερή με Σερβία και Βουλγαρία, διακήρυξε τις επιθυμίες της (λύση του ζητήματος με την πΓΔΜ, ανάπτυξη εμπορικών σχέσεων) τονίζοντας ότι είναι πρόθυμη να υπηρετήσει και εδώ με κάθε τρόπο τη Δύση και ιδιαίτερα τις ΗΠΑ, δηλαδή να συμβάλλει στην απόκρουση -εκδίωξη των ρώσικων ερεισμάτων στην περιοχή. Σα να λέμε, ο καλός στρατιώτης των ΗΠΑ έχει αναλάβει δράση σε όλο το εύρος της περιοχής που του αντιστοιχεί για να τιμήσει το νέο δόγμα Τρούμαν που υπηρετεί!

Ποιος «εγγυάται» τα δημοκρατικά δικαιώματα του λαού;

Είναι στους πάντες γνωστό ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ όχι μόνο δεν κατάργησε το αντιδραστικό «αντι»-τρομοκρατικό νομικό πλαίσιο των προηγούμενων κυβερνήσεων, αλλά αντίθετα το εμπλούτισε κιόλας. Είναι επίσης δεδομένο ότι στη διάρκεια της θητείας της διώχθηκαν εκατοντάδες αγωνιστές, συνδικαλιστές, εργαζόμενοι και νέοι, γιατί απήργησαν, διαδήλωσαν, συνθηματογράφησαν, μοίρασαν προκήρυξη, εξέφρασαν αμφισβητήσεις για το σύστημα και την πολιτική του! Είναι ακόμα πιο δεδομένο ότι η κυβέρνηση αυτή εφαρμόζει μια άγρια αντιλαϊκή-αντεργατική πολιτική, ληστεύει τους πολλούς και μεταφέρει τον πλούτο της ληστείας της στους πάνω και στους έξω. Και (πρέπει να) είναι προφανές ότι μια τέτοια πολιτική που συντρίβει τα δικαιώματα της εργατικής τάξης και του λαού που βάζει σε στρατόπεδα συγκέντρωσης τους πρόσφυγες, που αναγορεύει τις βάσεις και την κάθε λογής υπηρεσία στις πολεμικές κινήσεις και επιδιώξεις των ιμπεριαλιστών σε εθνική επιτυχία, υποχρεωτικά συνοδεύεται από ένταση της πολιτικής της καταστολής και τρομοκρατίας των μαζών, από ένταση της φασιστικοποίησης, ακόμα και από την ανοιχτή χρήση της Χ.Α. (Καστελόριζο) για τις «ανάγκες του έθνους». Με δεδομένα όλα αυτά, αποτελεί εξοργιστική πρόκληση να επιχειρούν τα μισά κυβερνητικά στελέχη να εμφανίσουν την κυβέρνηση «ευαίσθητη για τον πολίτη» και να ασκούν «κριτική» στη λεγόμενη δικαιοσύνη για τις αποφάσεις της όπως (ξανά) έγινε με την περίπτωση της Ηριάννας. Μια πρόκληση που έχει διπλό σκοπό. Από τη μια, να υπηρετήσει τους διαγκωνισμούς του ΣΥΡΙΖΑ με τη ΝΔ και τους άλλους παραδοσιακούς του συστήματος, στην προσπάθειά του να αποκτήσει καλύτερους όρους παρουσίας και ελέγχου των κρατικών μηχανισμών. Αυτός ο αντιδραστικός και ξένος με τη λαϊκή υπόθεση ανταγωνισμός εξελίσσεται και θα εξελίσσεται σε πολλά πεδία («σκάνδαλα» κλπ), καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως είναι προφανές, έχει την ανάγκη και την επιδίωξη να γίνει αποδεκτός και να ριζώσει ως δύναμη του συστήματος. Από την άλλη, αυτές οι κυβερνητικές «ευαισθησίες» προβάλλονται για να αναπαράγουν και να ανατροφοδοτούν πολιτικές απάτες και αυταπάτες και κάθε είδους «εξαρτήσεις» και «προσμονές» ενός δυναμικού που το ζήτημα των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών δεν το αντιλαμβάνεται ως λαϊκό ζήτημα, αλλά το «προσεγγίζει» σε τελείως λάθος, αταξική στην ουσία της βάση. Είτε πρόκειται, για παράδειγμα, για τις απόψεις του α/α χώρου, όπου η «αντικαταστολή» αρχίζει και τελειώνει στους μηχανισμούς και τις δυνάμεις της καταστολής, ξεκομμένη από το σύστημα και την πολιτική του για την υπεράσπιση της οποίας επιστρατεύονται αυτοί οι μηχανισμοί. Είτε πρόκειται για τις απόψεις του «βαθέος ρεφορμισμού-εναλλακτισμού» (που έχουν όμως διαχυθεί και στις λεγόμενες ριζοσπαστικές δυνάμεις της αριστεράς), που λίγο-πολύ θεωρούν τη δημοκρατία «αυταξία» που μπορεί να υπάρχει και να λειτουργεί ικανοποιητικά ανεξάρτητα του ταξικού συσχετισμού και της έντασης της επίθεσης που προωθείται. Δεν είναι καθόλου υπερβολή να επισημάνουμε ότι αυτή τη θεωρία περί «αυταξίας» της δημοκρατίας την υιοθετεί και η ηγεσία του ΚΚΕ, που είναι γαλουχημένη με τα θεωρήματα του «εκδημοκρατισμού των σωμάτων ασφαλείας» και στα οποία επιστρέφει με τις πρόσφατες θέσεις της για τους «αστυνομικούς παιδιά του λαού». Εξάλλου, μια τέτοια θεώρηση είναι συνεπής κατάληξη της θέσης «το κράτος πεδίο ταξικής πάλης» του τελευταίου 20ου συνεδρίου.

Όσον αφορά την ίδια την κυβέρνηση, όπως ήδη αναφέραμε, ξέρει ποια είναι η ροή των εξελίξεων που πρέπει να υπηρετήσει. Οι «αντιφάσεις» που προκαλεί το προσωπείο της ευαισθησίας της θα πρέπει να περιοριστούν, όπως με πάθος απαιτεί η ΝΔ και οι λοιποί της αντιπολίτευσης, που αξιοποιούν αυτές τις αντιφάσεις για να σπρώξουν σε ακόμα πιο αντιδραστική τροχιά τις εξελίξεις. Οι δηλώσεις Τόσκα στις 19/7, για την ανάληψη νομοθετικής πρωτοβουλίας που «θα επιβάλλει μέτρα», πχ «στους συνδικαλιστές που αγωνίζονται ενάντια στο άνοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές», δείχνουν την πραγματική κυβερνητική κατεύθυνση. Και για τον λαό και τη νεολαία, πρέπει να είναι παραπάνω από σαφές ότι δεν υπάρχει κανένας έξω από τη δικιά τους μαζική πάλη που μπορεί να υπερασπιστεί και να διεκδικήσει τα δημοκρατικά δικαιώματα και τις ελευθερίες, το δικαίωμά τους τελικά να αγωνίζονται ενάντια στο σύστημα της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης!

Έξοδο στους αγώνες χρειάζεται ο λαός!

Είναι βέβαιο ότι η κυβερνητική αφήγηση περί «εξόδου στις αγορές», που περιβάλλεται με στήριξη και συμπάθεια από όλα τα κόμματα και τις δυνάμεις του συστήματος, δεν είναι ούτε νέα ούτε ελπιδοφόρα για τον λαό. Αποτελεί αντίγραφο της ίδιας αφήγησης της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου, έκφραση των επιθυμιών της αστικής τάξης, που δεν μπορούν ωστόσο να εκπληρωθούν στις σημερινές συνθήκες, και σε κάθε περίπτωση όχι μόνο δεν υπηρετεί αλλά στρέφεται ενάντια στα λαϊκά συμφέροντα.

Τα λαϊκά συμφέροντα εκφράζονται από την κατεύθυνση της πάλης για τη δημιουργία ρωγμών στη σαρωτική επίθεση, από τη δημιουργία όρων συγκρότησης της εργατικής τάξης και του λαού σε δύναμη αντίστασης και διεκδίκησης και σε πρώτο άμεσο επίπεδο από την οικοδόμηση εστιών αντίστασης και πάλης. Μια τέτοια πορεία, ένας τέτοιος δρόμος που πρέπει να οδηγηθεί στη συγκρότηση του Μετώπου Αντίστασης Διεκδίκησης και στη συγκρότηση μέσα σε αυτό των δυνάμεων της Αναμέτρησης με το σύστημα, όπως ήδη αναφέραμε και είναι φανερό, δεν είναι εύκολη και γρήγορη υπόθεση. Όλες οι τελευταίες μάχες (ΟΤΑ, Κυριακάτικη αργία, απεργία σε επισιτισμό-τουρισμό) από τη μια βεβαίωσαν την ανάγκη αλλά και τη διάθεση πάλης ενός κόσμου, από την άλλη έμειναν στη μέση εξαιτίας των όρων αποσυγκρότησης και υποχώρησης που επικρατούν στα σωματεία και συνολικά στον λαό. Εξάλλου, μια σειρά μάχες σε άλλα κρίσιμα και κεντρικά μέτωπα ανοίχτηκαν μόνο μερικά και «περιφερειακά» ή και καθόλου.

Ωστόσο, η ταξική πάλη είναι εδώ, μπροστά μας, φορτωμένη όλο και περισσότερο με απαιτήσεις και γι’ αυτό δεν μπορεί να υποτιμάται καμιά προσπάθεια που θέτει και ανοίγει ζητήματα έστω και με σχετικά μικρή εμβέλεια, γιατί δημιουργεί όρους και παρακαταθήκες αναγκαίες για τον λαό, αναγκαίες για να δημιουργήσουν προϋποθέσεις οι δυνάμεις της αντίστασης της πάλης και της επαναστατικής προοπτικής. Τα 35χρονα του ΚΚΕ(μ-λ) δικαιώνονται από τη μια με όσα διακριτά και σπουδαία η οργάνωσή μας έχει προσφέρει στο κίνημα, με όσα σε αρνητικές συνθήκες κατάφερε η ίδια να διαμορφώσει και να κατακτήσει στη μέχρι σήμερα πορεία της. Αλλά η δικαίωσή τους κρίνεται και θα κριθεί κυρίως στο παρόν και στη συνέχεια αυτής της πάλης στη βάση των απαιτήσεων που παραπάνω αναφέραμε.

Στις δοσμένες συνθήκες, με ανάλογο πνεύμα πρέπει να κριθεί το «ποια Λαϊκή Αντίσταση-ΑΑΣ» χρειάζεται ο λαός και το κίνημα. Για μας, είναι προφανές και βέβαιο ότι η Λαϊκή Αντίσταση-ΑΑΣ που χρειάζεται είναι αυτή που δεν θα διστάζει να έχει ανοιχτό κινηματικό χαραχτήρα, να παίρνει ανοιχτές στην κοινή δράση πρωτοβουλίες πάλης και αγώνα, χωρίς βέβαια να ευνοεί ή πολύ περισσότερο να αναπαράγει την πολιτική σύγχυση. Μια τέτοια Λαϊκή Αντίσταση-ΑΑΣ όχι μόνο δεν πρέπει να υποτιμάται, αλλά αντίθετα θα είναι ικανή να δημιουργεί γεγονότα και να προκαλεί ρωγμές στις γραμμές του κυβερνητισμού και του ρεφορμισμού. Γραμμές που δείχνουν «συμπαγείς» όσο κυριαρχεί η αδράνεια, η «τάξη» και η «κανονικότητα» του εικονικού κινήματος. Αυτά είναι που πρέπει να τολμήσει να αμφισβητήσει και να διαταράξει η Λαϊκή Αντίσταση-ΑΑΣ, με αυτά πρέπει να τα βάλει ο λαός και η νεολαία και να κάνει ξανά και ξανά εξόδους στους μαζικούς αγώνες!

Προλεταριακή Σημαία - http://www.kkeml.gr/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

«Πάγιες και διαρκείς ανάγκες», ποιανού;

0
Στις πρόσφατες κινητοποιήσεις των συμβασιούχων των ΟΤΑ επανήλθε για μια ακόμη φορά το ζήτημα των λεγόμενων «πάγιων και διαρκών αναγκών». Πρόκειται για ένα ζήτημα το οποίο εμφανίζεται κάθε φορά που οι εργαζόμενοι σε οργανισμούς του δημόσιου τομέα διεκδικούν το δικαίωμά τους στη μόνιμη, πλήρη και σταθερή δουλειά, αμφισβητώντας την πολιτική των απολύσεων, των ελαστικών σχέσεων εργασίας, της αδιοριστίας κ.λπ. Τη συζήτηση περί «πάγιων και διαρκών αναγκών» τη συντηρεί ένα ευρύ φάσμα εμπλεκόμενων στο ζήτημα: από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες (αστικές και ρεφορμιστικές) μέχρι δημάρχους και κυβερνητικά στελέχη. Μάλιστα, από την πλευρά των συνδικαλιστικών ηγεσιών, υποτίθεται ότι η κάλυψη των λεγόμενων «πάγιων και διαρκών αναγκών» αποτελεί επιχείρημα υπέρ των εργαζομένων, επιχείρημα που δήθεν επιβεβαιώνει την αναγκαιότητα να παραμείνουν στην εργασία τους.
Ωστόσο, τα πράγματα δεν είναι καθόλου έτσι. Γιατί, ουσιαστικά, το πρόταγμα των λεγόμενων «πάγιων και διαρκών αναγκών» έρχεται σε αντιπαράθεση με το πρόταγμα του καθολικού δικαιώματος των εργαζομένων στη μόνιμη, πλήρη και σταθερή εργασία, του βάζει όρια (και άρα το ακυρώνει), στρέφει αλλού τη συζήτηση και υποτάσσει τα δικαιώματα και τις ανάγκες των εργαζομένων στις ανάγκες του συστήματος.
Τυπικά, οι υπερασπιστές του επιχειρήματος, το χρησιμοποιούν ως παράκαμψη του Συντάγματος το οποίο αποκλείει τη μονιμοποίηση εργαζομένων που καλύπτουν έκτακτες ανάγκες («απρόβλεπτων και επειγουσών» όπως αναφέρει στο σχετικό άρθρο 103) και συνδέει την πρόσληψη μόνιμων υπαλλήλων στο Δημόσιο με την ύπαρξη -και μόνο- των λεγόμενων «οργανικών θέσεων». Μάλιστα, με αφορμή το διάταγμα Παυλόπουλου (Π.Δ. 164/2004) για τη μονιμοποίηση συμβασιούχων και την Ευρωπαϊκή Οδηγία 1999/70/ΕΚ που είχε προηγηθεί και αφορούσε τις συμβάσεις ορισμένου χρόνου (εφαρμογή της οποίας ήταν και το διάταγμα Παυλόπουλου), η συζήτηση γύρω από τις «πάγιες και διαρκείς ανάγκες» είχε απασχολήσει ευρύτατα.
Όμως, η υιοθέτηση του επιχειρήματος για τις «πάγιες και διαρκείς ανάγκες» δεν αποτελεί απλά μια τακτική νομικού χαρακτήρα. Έχει βαθιά πολιτική ουσία και αποτελεί μία ουσιαστική αποδοχή των αστικών κανόνων γύρω από το τι σημαίνει ο όρος «κοινωνικές ανάγκες» και ποιος τις ορίζει. Σύμφωνα, λοιπόν, με αυτό το επιχείρημα τις «πάγιες και διαρκείς ανάγκες» (και κατ’ επέκταση τις κοινωνικές ανάγκες) τις ορίζει ο εκάστοτε δήμαρχος, ο εκάστοτε διευθυντής ή ο μάνατζερ ενός οργανισμού. Και πάντοτε με κριτήρια που σχετίζονται με τις λεγόμενες «αντοχές» του συστήματος, καθώς και τις επιταγές των ιμπεριαλιστών της ΕΕ και του ΔΝΤ. 
Σε όλη αυτή την επιχειρηματολογία δεν λαμβάνεται καθόλου υπόψη η βασικότερη απ’ όλες τις ανάγκες: η ανάγκη κάθε εργαζόμενου να έχει μία δουλειά και κατ’ επέκταση να μπορεί να ζει! Όπως, αντίστοιχα, δεν λαμβάνονται καθόλου υπόψη οι ανάγκες όλου του λαού στη μόρφωση, στην περίθαλψη, στην ασφάλιση. Αυτές οι πραγματικά «πάγιες», «διαρκείς» αλλά και καθολικές ανάγκες δεν απασχολούν κανέναν σε όλη αυτήν τη συζήτηση. Και είναι λογικό, γιατί όλοι αυτοί δεν αποτελούν παρά τους απολογητές και τους υπερασπιστές του ντόπιου εξαρτημένου καπιταλισμού. Γιατί η αναγνώριση αυτών των λαϊκών και εργατικών αναγκών σημαίνει ταυτόχρονα και αποδοχή των αντίστοιχων λαϊκών και εργατικών δικαιωμάτων. Γιατί η υπεράσπιση του καθολικού δικαιώματος στην πλήρη και σταθερή εργασία σημαίνει άρνηση της λειτουργίας της καπιταλιστικής συσσώρευσης, σηματοδοτεί ένα άλλο παραγωγικό και κοινωνικό σύστημα. 
Όλη αυτή, λοιπόν, η συζήτηση γύρω από τις «πάγιες και διαρκείς ανάγκες» αποτελεί μια καλοστημένη παγίδα για τους εργαζόμενους. Παγίδα στην οποία πρόθυμα τους σπρώχνουν οι υπερασπιστές της αστικής ιδεολογίας και πολιτικής. Η αποδοχή αυτής της συζήτησης αποτελεί αποδοχή της πολιτικής της ανακύκλωσης της ανεργίας, αλλά και κάθε αντεργατικής πολιτικής που βάζει τα όρια των εργατικών διεκδικήσεων εκεί που κάθε φορά βολεύει το αστικό σύστημα. Και που, τελικά, αναιρεί κάθε έννοια ανατροπής του.
Αυτή τη συζήτηση δεν πρέπει να την αποδεχτούν οι εργαζόμενοι. Είτε οι μόνιμοι που βλέπουν τις απολύσεις ή τις μετακινήσεις να κρέμονται πάνω από τα κεφάλια τους, είτε οι συμβασιούχοι-αναπληρωτές-επικουρικοί-ωρομίσθιοι που κάθε φορά μετρούν τις μέρες μέχρι τη λήξη της σύμβασής τους. Και κάθε αγώνας, εάν πραγματικά θέλουμε να συμβάλλει στο ανέβασα της πολιτικής και ιδεολογικής συγκρότησης του εργατικού κινήματος, πρέπει να την απορρίπτει και να βάζει στη θέση της τη συζήτηση για τις πραγματικές ανάγκες και τα δικαιώματα λαού και εργαζομένων.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Πολ Ποτ. Η αλήθεια δεν είναι ποτέ αυτή που μας σερβίρουν τα φερέφωνα του συστήματος

17
Το ζήτημα της ιστορίας του κομμουνιστικού κινήματος έχει πολλές και ιδιαίτερες δυσκολίες. Η κύρια δυσκολία στην αναζήτηση της πραγματικότητας, έχει να κάνει με την ήττα του κινήματος, με την επικράτηση ακόμη και στις γραμμές του απόψεων που τελικά στόχος τους δεν είναι να δουν τα πραγματικά γεγονότα, δεν αναζητούν τι και ποιοι κρύβονται πίσω από αυτά, τι εκφράζουν οι απόψεις και οι πρακτικές που εφαρμόστηκαν όπου επικράτησε το κίνημα, ποιο είναι το ταξικό τους υπόβαθρο και ποιοι οι στόχοι τους ως προς το προχώρημα της επανάστασης, ώστε με σοβαρή κριτική ματιά και με ταξική θεώρηση της ιστορίας να βγουν τα αναγκαία συμπεράσματα για το σήμερα και το μέλλον. Αυτό που έχει επικρατήσει, σε ότι έχει απομείνει να λέγεται κομμουνιστικό κίνημα και αριστερά,  είναι κατά κύριο λόγο η αταξική θεώρηση της ιστορίας με στόχο την απολογία στο σύστημα. Για να φτάσουμε σε αρκετές περιπτώσεις "αριστερών" και "κομμουνιστών" να γίνονται πιο αντικομμουνιστές και από τον αντίπαλο. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα βεβαίως είναι η περίπτωση του Στάλιν και της περιόδου όπου ηγούνταν της προσπάθειας στη Σοβιετική Ένωση. Κανένας άλλος ηγέτης, καμιά άλλη περίοδος της ύπαρξης της ΕΣΣΔ δεν έχει απασχολήσει τόσο πολύ και τόσο αρνητικά. Έχουμε πλέον φτάσει στο σημείο να δυσκολευόμαστε να ξεχωρίζουμε την αστική προπαγάνδα από την "αριστερή" κριτική, έχουμε φτάσει στο σημείο το όνομα του Στάλιν να αποτελεί μεγαλύτερο φόβητρο ακόμη και από αυτό του Χίτλερ. Και για αριστερούς!

Μια άλλη τέτοια περίπτωση όπου η επικράτηση της αστικής προπαγάνδας είναι πλήρης και η διερεύνησή της συναντά πολλές δυσκολίες είναι αυτή της Καμπότζης και του Πολ Ποτ. Σε αυτό βέβαια συνέβαλε ιδιαίτερα και η ΕΣΣΔ, όπως και τα κόμματα που στοιχήθηκαν με αυτή, των ρεβιζιονιστών. Για να μη γράφουμε πολλά προχωράμε στην αναδημοσίευση από το blog Η ιστορία διδάσκει και εμπνέει ένα παλαιότερο άρθρο της Προλεταριακής Σημαίας (φυλ. 360, στις 30/5/1998) για τη Καμπότζη. Γιατί πράγματι η ιστορία δεν είναι αυτή που μας σερβίρουν τα φερέφωνα του συστήματος αλλά δεν είναι και αυτή που μας σερβίρουν όσοι πλέον την έχουν καταπιεί αμάσητη από τα "αριστερά" και ..."κομμουνιστικά"!

Ο τίτλος του άρθρου είναι αυτός της ανάρτησης:

Τα τελευταία χρόνια, κατά τακτά διαστήματα η αντιδραστική προπαγάνδα (και όχι μόνο) αναφέρεται στα «εγκλήματα» του Πολ Ποτ και των Κόκκινων Χμερ στην Καμπότζη. Με τον πρόσφατο θάνατο του Πολ Ποτ αναζωπυρώθηκε η σχετική προπαγάνδα, με ιδιαίτερο χαρακτηριστικό (όχι τυχαία) την προσωποποίηση της ευθύνης, την απόδοσή της εξ ολοκλήρου σχεδόν στον Πολ Ποτ και μόνο. Εντύπωση μάλιστα προκαλεί η ευκολία με την οποία διάφοροι «αριστεροί» όχι μόνο καταπίνουν αμάσητο ό,τι τους σερβίρει η αντιδραστική προπαγάνδα, αλλά και το αναπαράγουν προσδίδοντάς του και «αριστερή» επικύρωση.

Προς τι όλη αυτή η πρεμούρα; Πρόκειται άραγε για απαίτηση της Ιστορίας; Για την αναγκαιότητα να φωτιστούν κάποιες πτυχές της και να αποδοθούν οι αντίστοιχες ευθύνες; Όχι, καθόλου. Πρόκειται για ζήτημα «σημερινό», που εντάσσεται στις ανάγκες και τους στόχους της αντιδραστικής προπαγάνδας.

Όσο μας αφορά, είμαστε όχι απλώς δύσπιστοι, άλλο αρνητικοί σε ό,τι σερβίρει η αντίδραση.

Τα παραδείγματα είναι άπειρα, κι αν θέλουν ας διδαχτούν κάποιοι από τα σχετικά πρόσφατα γεγονότα της Ρουμανίας. (Πώς πλασαρίστηκαν, πώς τα κατάπιαν κάποιοι και τι αποκαλύφτηκε ένα χρόνο αργότερα). Πολύ περισσότερο όταν γνωρίζουμε ότι ένας βασικός άξονας σήμερα της αντιδραστικής προπαγάνδας κινείται στην κατεύθυνση να καταδείξει πως η ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος δεν είναι παρά μια ιστορία «εγκλημάτων». Πρόσφατη είναι η επιχείρηση της «Μαύρης Βίβλου των εγκλημάτων του κομμουνισμού», όπου ούτε λίγο ούτε πολύ επιχειρείται η εξομοίωση του κομμουνισμού με το ναζισμό. Χρηματοδότης της εκστρατείας τα ταμεία του συστήματος και διεκπεραιωτές (με το αζημίωτο βέβαια) διάφοροι «επιφανείς» και πρώην «αριστεροί». Πρόκειται για δοκιμασμένες μέθοδες του συστήματος που ούτε πρώτη φορά τις βλέπουμε (ας ανατρέξουν λ.χ. κάποιοι σε περιγραφές των «εγκλημάτων» των κομμουνάρων απ’ τα αστικά φύλλα της εποχής) ούτε βέβαια τελευταία. Όσο θα αναπτύσσεται η πάλη των λαών τόσο περισσότερο θα αναπαράγεται η αντίστοιχη προπαγάνδα, αλλά και τόσο περισσότερο θα ξεφτίζει στα μάτια των εργαζομένων σαν πολυμεταχειρισμένο εμπόρευμα που πλασάρεται από εκείνους που θέλουν να φράξουν το δρόμο της διεκδίκησης αυτών που τους ανήκουν και ακριβώς με αυτό το στόχο.

Όπως αναφέραμε, λοιπόν, είμαστε δύσπιστοι και αρνητικοί σε όλα αυτά, ακόμη και όταν δεν ξέρουμε, πολύ περισσότερο μάλιστα που γνωρίζουμε κάποια πράγματα και βλέπουμε να σερβίρονται εντελώς αναποδογυρισμένα. Ας δούμε λοιπόν λίγο πιο συγκεκριμένα.

Αυτό που καταρχήν θα 'πρεπε να 'ναι αυτονόητο είναι πως το ζήτημα αφορά το κίνημα των Κόκκινων Χμερ και όχι απλά του Πολ Ποτ (πέρα από τις όποιες ιδιαίτερες ευθύνες του ως ηγέτη αυτού του κινήματος). Το κίνημα των Χμερ έχει μια μακρά διαδρομή στην ιστορία της Καμπότζης (και της Ινδοκίνας γενικότερα) και ο ίδιος ο Πολ Ποτ ηγέτης του επί δεκαετίες. Σημαντικός και αποφασιστικός ο ρόλος του στην πάλη των λαών της Ινδοκίνας ενάντια στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Ας θυμίσουμε κάποια πράγματα.

Ενώ μαίνεται η αμερικανική επιδρομή στο Βιετνάμ, η Καμπότζη υπό τον προοδευτικό (για εστεμμένο) βασιλιά της Νοροντόμ Σιχανούκ κρατάει ουδέτερη στάση. Ωστόσο μέσα από το βόρειο τμήμα της Καμπότζης περνάει μια γραμμή ανεφοδιασμού των Βιετ Κονγκ, η γνωστή ως «οδός Χο Τσι Μινχ». Οι Χμερ λειτουργούσαν ως δύναμη στήριξης αυτής της γραμμής, κρατώντας ταυτόχρονα μια διακριτική στάση απέναντι στον Σιχανούκ. Είναι χαρακτηριστικό ότι μια από τις πρώτες και μεγαλύτερες ήττες των Αμερικανών στον πόλεμο του Βιετνάμ ήταν όταν επιχείρησαν να αποκόψουν την «οδό Χο Τσι Μινχ», εισβάλλοντας στην Καμπότζη, και όπου η συνδυασμένη πάλη Βιετναμέζων και Χμερ τους πήρε παραμάζωμα και τους κυνήγησε μέχρι τις βάσεις εξόρμησής τους. Απέναντι σ’ αυτό το πρόβλημα οι Αμερικάνοι οργανώνουν πραξικόπημα στην Καμπότζη, ανατρέπουν τον Σιχανούκ και επιβάλουν ως δικτάτορα τον Λου Νολ που συμπαρατάσσεται στον πλευρό τους στον πόλεμο. Τα αποτελέσματα ωστόσο είναι εντελώς αντίθετα από αυτά που προσδοκούσαν οι ΕΠΑ. Το αντάρτικο φουντώνει, απλώνεται σ’ όλη τη χώρα και τελικά… νικάει.


Αναφερόμαστε εδώ σε ένα γεγονός που μάλλον αγνοούν οι νεότεροι. Ότι δηλαδή οι Αμερικάνοι νικήθηκαν και διώχτηκαν πρώτα από την Καμπότζη, ότι οι Κόκκινοι Χμερ, μπήκαν στην Πνομ Πενχ ένα χρόνο νωρίτερα πριν την πανωλεθρία των ΕΠΑ στο Βιετνάμ. Αυτό βέβαια ήταν κάτι που δεν «συγχώρεσαν» οι ΕΠΑ στους Χμερ και τον Πολ Ποτ.

Λίγο διάστημα μετά αρχίζει η καμπάνια των ΕΠΑ και γενικότερα των Δυτικών για τα «εγκλήματα» των Χμερ. Χαρακτηριστικό τότε υπήρξε ένα σχόλιο του «Ριζοσπάστη» που αναρωτιόταν μήπως τα αστικά φύλλα και οι δημοσιογράφοι τους μετρούν τα «θύματα των Χμερ ανάλογα με τα δολάρια που παίρνουν». Μόνο που μετά από 1-2 χρόνια ο ίδιος ο «Ριζοσπάστης» υιοθέτησε κι αυτός τις αντίστοιχες απόψεις και συμπαρατάχθηκε με την δυτική προπαγάνδα. Οπότε εύλογα αναρωτηθήκαμε κι εμείς σε ανάλογο -τότε δικό μας σχόλιο, σε ποιο νόμισμα εξαργυρώνει ο «Ρ» τον αριθμό των θυμάτων που προβάλλει. (Υποθέσαμε πως μάλλον σε ρούβλια θα 'πρεπε να ήταν). Τι έγινε και τι μεσολάβησε ωστόσο στο μεταξύ διάστημα;

Ένα από τα βασικά προβλήματα που αντιμετώπισε η νέα επαναστατική κυβέρνηση της Καμπότζης ήταν η ερήμωση και η καταστροφή της χώρας από την ιμπεριαλιστική επιδρομή και τον πόλεμο. Μια ειδικότερη έκφραση του προβλήματος ήταν η συγκέντρωση ενός μεγάλου μέρους του πληθυσμού (σχεδόν το μισό) στην πρωτεύουσα Πνομ Πενχ. Οι αιτίες βρίσκονταν όχι μόνο στο ότι ένας κόσμος στη διάρκεια του πολέμου κατέφυγε στην πρωτεύουσα, αλλά και σε συγκεκριμένη πολιτική των Αμερικανών που έδιωχναν τον κόσμο από τα χωριά (πάγια τακτική αντιμετώπισης του ανταρτοπόλεμου) μιας κι αυτά αποτελούσαν βάση του επαναστατικού αντάρτικου στρατού.

Το πρόβλημα ήταν μεγάλο και μια από τις βασικές αποφάσεις της επαναστατικής κυβέρνησης ήταν να επιστρέψει ο κόσμος στα χωριά του για να αποσυμφορηθεί η Πνομ Πενχ (όπου ο κίνδυνος πείνας και επιδημιών ήταν μεγαλύτερος), αλλά και κύρια για να καλλιεργηθεί η γη που είχε εγκαταλειφθεί και ερημώσει και να τραφεί ο πληθυσμός. Αναμφισβήτητα επρόκειτο για σωστή απόφαση. Όσον αφορά τώρα τον τρόπο με τον οποίο αυτή εφαρμόστηκε, οι πληροφορίες (οι δικές μας τουλάχιστον) είναι ελλιπείς και αντιφατικές.

Ότι θα υπήρξαν υπερβολές, χρήση βίας, λαθεμένες κινήσεις αυτού ή εκείνου του χαρακτήρα και έκτασης είναι πάντα μέσα στις πιθανότητες, αλλά άλλο αυτό και άλλο οι τερατολογίες στις οποίες επιδίδεται ο αστικός -και όχι μόνο- Τύπος.

Η επόμενη σημαντική εξέλιξη συνδέεται με την εισβολή του ...Βιετνάμ στην Καμπότζη. Όσοι σήμερα «ενημερώνονται» από τον αστικό Τύπο σχηματίζουν την εντύπωση πως περίπου η Καμπότζη επιτέθηκε στο Βιετνάμ και το τελευταίο «αναγκάστηκε» να εισβάλει.

Η πραγματικότητα είναι διαφορετική και πασίγνωστη. (Ακόμη και σ’ αυτούς που συνειδητά τη διαστρεβλώνουν). Στο Βιετνάμ μετά τη νίκη επί των ΕΠΑ αναπτύχθηκαν τάσεις ηγεμονισμού απέναντι στους λαούς και τις χώρες της περιοχής (Λάος, Καμπότζη). Ταυτόχρονα τις τάσεις αυτές υπέθαλπε και ο σοβιετικός τότε σοσιαλιμπεριαλισμός που ήθελε το χτύπημα της Καμπότζης η οποία πρόσκεινταν στην Κίνα Οι εξελίξεις υπήρξαν δραματικές και τραυματικές για το σύνολο τότε του αριστερού κόσμου από όποια πλευρά και αν τις δει κανείς.

Γιατί την εισβολή του Βιετνάμ στην Καμπότζη ακολούθησε η επίθεση της Κίνας στα βόρεια σύνορα του Βιετνάμ, που αποκρούστηκε από το βιετναμικό στρατό. Το αποτέλεσμα όσο αφορά την Καμπότζη υπήρξε η εγκαθίδρυση από τους Βιετναμέζους μιας κυβέρνησης ανδρεικέλων στην Πνομ Πενχ και η επιστροφή των Κόκκινων Χμερ στη ζούγκλα και το αντάρτικα. Η κυβέρνηση των ανδρεικέλων παρ’ όλη τη στρατιωτική παρουσία των Βιετναμέζων, την ανοιχτή υποστήριξη της Μόσχας και τη «διακριτική» αρχικά, στάση της Δύσης, δεν μπόρεσε να σταθεί. (Τώρα, το πώς το κατόρθωσαν αυτό οι Χμερ έχοντας «εξοντώσει» το μισό περίπου πληθυσμό της Καμπότζης, θα περιμένουμε να μας το «εξηγήσουν» κάποιοι).

Σ' όλα αυτά τα χρόνια εξελίσσεται μια συνεχής αντιπαράθεση, αιματηρή πολλές φορές, όπου εμπλέκονται ντόπιες αστικές πολιτικές δυνάμεις διαφόρων τάσεων, αποκλίσεων και εξαρτήσεων, ο Σιχανούκ, που επέστρεψε από το Πεκίνο όπου είχε καταφύγει, το Βιετνάμ, η ΣΕ (παλιότερα), η Κίνα και όλο και πιο ενεργά από ένα σημείο και πέρα η Δύση, είτε μέσω του ΟΗΕ και των «διαμεσολαβήσεών» του είτε χωρίς αυτόν. Και από την άλλη μεριά οι Χμερ.

Στο ίδιο διάστημα επιχειρήθηκαν διαφόρων ειδών και διασταυρώσεων συνασπισμοί και συμβιβασμοί ενάντια στους Χμερ ή ακόμη και με τους ίδιους τους Χμερ (!) κατά κανόνα εφήμεροι και ασταθείς. Εξελίξεις που επέτειναν στο έπακρο τις αρνητικές συνέπειες για τη χώρα και το λαό της, την ερήμωση, την καταστροφή. Σήμερα την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές η Καμπότζη παραμένει μια ανοιχτή πληγή.

Ποιος ευθύνεται για όλα αυτά; Αν δεχτούμε την άποψη των ιμπεριαλιστών και των φερεφώνων τους, δεν φέρει καμιά ευθύνη η αποικιοκρατία (παλιότερα).

Αθώος ο ιμπεριαλισμός που τη διαδέχτηκε στην επικυριαρχία της περιοχής. Λευκές ως περιστέρες οι ΕΠΑ που επέδραμαν στη χώρα, άσπιλη και αμόλυντη η δικτατορία που εγκαθίδρυσαν. Κατά συνθήκην απαλλάσσονται των ευθυνών τους ο σοβιετικός σοσιαλιμπεριαλισμός, ο ηγεμονισμός της Κίνας, του Βιετνάμ. Όχι μόνο δεν ευθύνεται αλλά είναι και «ευεργετικός» ο ρόλος των ιμπεριαλιστών που στα πλαίσια του συνεχιζόμενου ανταγωνισμού τους συνεχίζουν μέσω των ανδρεικέλων τους, ή και επεμβαίνοντας άμεσα να ταλανίζουν τη χώρα. Όλοι αυτοί είναι αθώοι και το μόνο που ευθύνεται είναι το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα της χώρας με τα λάθη και τα «εγκλήματά» του. Συγνώμη αλλά εμείς αυτό το φαγητό δεν θα το φάμε.

Από κει και πέρα και όπως ήδη αναφέραμε, το κίνημα των Χμερ και ο Πολ Ποτ ως ηγέτης του είναι πιθανό να διέπραξαν έως και μεγάλα λάθη, πολύ περισσότερο αν πάρουμε υπόψη τις πολλαπλές πιέσεις και τον άκρως δυσμενή συσχετισμό τον οποίο αντιμετώπιζαν.

Οι πληροφορίες μας (και δεν δεχόμαστε σαν τέτοιες αυτές που μας σερβίρει το σύστημα) δεν μας επιτρέπουν ολοκληρωμένη άποψη. Επιφυλασσόμαστε λοιπόν ως προς αυτό, μέχρις ότου μπορέσουμε να αποκτήσουμε έγκυρη πληροφόρηση και κυρίως τις απαντήσεις που θα δώσει στο ζήτημα το ίδιο το κίνημα της Καμπότζης.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

21 Ιουλ 2017

Παρέμβαση στο Ηράκλειο για την Ηριάννα

0




Παρέμβαση καταγγελίας της απόφασης του δικαστηρίου για την Ηριάννα, πραγματοποίησε η ΛΑ - ΑΑΣ Ηρακλείου στο κέντρο της πόλης (αγορά). Με πλατύ μοίρασμα της προκήρυξης, με τηλεβόα και πανό, τα μέλη της ΛΑ - ΑΑΣ κατήγγειλαν την απόφαση αυτή ως προσπάθεια τρομοκράτησης του λαού μας, χτύπημα των δημοκρατικών ελευθεριών και δικαιωμάτων και παραπέρα φασιστικοποίησης της δημόσιας ζωής.


Παρά την παρουσία και άλλων πολιτικών φορέων (ΑΝΤΑΡΣΥΑ - ΛΑΕ) δεν είχαμε την απαιτούμενη συμμετοχή κόσμου και έτσι δεν έγινε κατορθωτό να γίνει και πορεία στους κεντρικούς δρόμους αφού αυτός ήταν ο αρχικός σχεδιασμός αυτών που συμμετείχαν στην παρέμβαση. Το γεγονός αυτό, βέβαια, βάζει πρόσθετα καθήκοντα σε όλους μας για την ενίσχυση του λαϊκού παράγοντα. Η ΛΑ - ΑΑΣ και οι συνιστώσες που τη στηρίζουν θα συμβάλλουν με όλες τους τις δυνάμεις για την ανάπτυξη ενός κινήματος που θα παλεύει ενάντια στον πόλεμο και τον ιμπεριαλισμό, στην επίθεση του κεφαλαίου, στην υπεράσπιση των δημοκρατικών ελευθεριών και λαϊκών κατακτήσεων.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

20 Ιουλ 2017

Μέρες του Ιούλη. Εξέγερση και τρομοκρατία

1
Στις αρχές Ιούλη ξεσπούν νέες διαδηλώσεις στην Πετρούπολη («μέρες του Ιούλη»). Τμήματα της φρουράς Πετρούπολης και ένα μεγάλο μέρος των εργατών αποφασίζουν εξέγερση. Οι Μπολσεβίκοι εκτίμησαν ότι δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή για την εξέγερση και είχαν βάσιμες πληροφορίες ότι η κυβέρνηση θα την καταστείλει με κάθε μέσο. Παρ’ όλα αυτά θα συμμετέχουν στα συλλαλητήρια με στόχο την καλύτερη δυνατή οργάνωση και περιφρούρησή τους.

Έτσι στις 3 Ιούλη ξεκινούν μαζικές διαμαρτυρίες με συμμετοχή και των Μπολσεβίκων και με κεντρικό σύνθημα «Όλη η εξουσία στα Σοβιέτ». Η διαδηλώσεις έληξαν ειρηνικά. Την επομένη, όμως, κοζάκοι και ευέλπιδες επιτίθενται με όπλα σε περισσότερους από 500 χιλιάδες διαδηλωτές και βάφουν τους δρόμους της Πετρούπολης με το αίμα των εργατών. Οι νεκροί και οι τραυματίες θα ξεπεράσουν τους 400. Η αστική τάξη βρίσκει την ευκαιρία να χτυπήσει το επαναστατικό κίνημα της Ρωσίας. Κατηγορούνται οι Μπολσεβίκοι ως υπεύθυνοι και τίθεται εκτός νόμου το μπολσεβίκικο κόμμα. Συλλαμβάνονται πολλά στελέχη και μέλη του κόμματος και διατάσσεται η σύλληψη του Λένιν. Ο ηγέτης των Μπολσεβίκων καταφέρνει να διαφύγει και περνά παράνομα στη Φιλανδία. Το μπολσεβίκικο κόμμα αλλάζει πλέον τακτική. Περνά όλος ο μηχανισμός του στην παρανομία και αρχίζει η προετοιμασία για την ένοπλη σύγκρουση.

Στις 18 Ιούλη ο νέος πρωθυπουργός Κερένσκι διορίζει αρχιστράτηγο τον Κορνίλοφ και του δίνει εντολές να συντρίψει τους Μπολσεβίκους. Η κυβέρνηση εφαρμόζει πλέον ανοιχτή τρομοκρατία απέναντι στον εξεγερμένο ρωσικό λαό. Επαναφέρει την ποινή του θανάτου, τη λογοκρισία και κλείνει μπολσεβίκικες εφημερίδες. Παρ’ όλα αυτά, το μπολσεβίκικο κόμμα δυναμώνει και αυξάνει τον αριθμό των μελών του.

Στα τέλη του Ιούλη (26 Ιούλη-3 Αυγούστου) συνέρχεται παράνομα στην Πετρούπολη το 6ο Συνέδριο του κόμματος. Τα βασικά ζητήματα είναι η εκτίμηση της πολιτικής κατάστασης, οι οικονομικές θέσεις και το καταστατικό του κόμματος. Ουσιαστικά, στο συνέδριο αυτό αποφασίστηκε το πρόγραμμα της σοσιαλιστικής επανάστασης: Πάρσιμο της εξουσίας από τους εργάτες και τους αγρότες με την επαναστατική βία, εργατοαγροτική συμμαχία ως απαραίτητος όρος για τη διατήρηση της εξουσίας, εθνικοποίηση της γης, των τραπεζών και της μεγάλης βιομηχανίας και εργατικός έλεγχος στην παραγωγή και τη διανομή των προϊόντων. Τέλος, όσον αφορά το καταστατικό του κόμματος αποφασίστηκε η συγκρότηση των οργανώσεών του πάνω στην αρχή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Θεσσαλονίκη: απεργιακή συγκέντρωση των εργαζόμενων του επισιτισμού

0
Πραγματοποιήθηκε σήμερα το πρωί η απεργιακή συγκέντρωση του Σωματείου Επισιτισμού Τουρισμού Θεσσαλονίκης (ΣΕΤΕΠΕ), στην Αριστοτέλους, μπροστά από το Electra Palace!

Στην συγκέντρωση συμμετείχε η ΤΑΞΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ, οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ, που μέσω του σωματείου είχαν καλέσει την συγκέντρωση και η Λάντζα. Στη συνέχεια πραγματοποιήθηκε πορεία, που ξεκίνησε από τη Μητροπόλεως, συνέχισε από την Βενιζέλου και κατέληξε στο ξενοδοχείο MANDRINO, στη διασταύρωση Εγνατίας με Αντιγονιδών.

Η συγκέντρωση ήταν σχετικά άμαζη, γύρω στα 100 άτομα, πράγμα που απεικονίζει την δύσκολη κατάσταση που επικρατεί στον συγκεκριμένο κλάδο και γενικότερα στους εργαζόμενους. Αποδεικνύει επίσης, ότι χρειάζεται σταθερή πολιτική παρέμβαση στους συναδέλφους, μετατροπή του σωματείου σε όργανο των εργαζομένων και δημιουργία αιτημάτων που να αγγίζουν την πλειοψηφία των εργαζομένων, εξειδικευμένα και σύμφωνα με τις ανάγκες σε κάθε χώρο δουλειάς.

Παράλληλα η Αντεπίθεση των Εργαζομένων και η Επιτροπή Αγώνα Διανομέων Φαγητού Θεσσαλονίκης, καλούσαν στις 10.30 στην Καμάρα σε Μοτοπορεία!




ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Συγκέντρωση και πορεία στα Τρίκαλα ενάντια στην απόφαση του δικαστηρίου για την Ηριάννα και τον Περικλή

0
Συγκέντρωση και πορεία πραγματοποιήθηκε χθες 19/7 στα Τρίκαλα ενάντια στην απόφαση του δικαστηρίου που απέρριψε τις αιτήσεις αποφυλάκισης της Ηριάννας Β.Λ. και του Περικλή Β. Στη συγκέντρωση που έγινε στην πλατεία Ρήγα Φεραίου στις 20:00 κάλεσαν πολλές οργανώσεις της Αριστεράς και άλλοι φορείς και σχήματα, μεταξύ των οποίων και το ΚΚΕ(μ-λ). Η πορεία που ακολούθησε σε κεντρικούς δρόμους της πόλης χαρακτηρίστηκε από μαζική συμμετοχή, κυρίως νέων ανθρώπων.



ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

19 Ιουλ 2017

Ανακοίνωση για την έναρξη του πολιτικού διαλόγου στο ιστολόγιο της Λαϊκής Αντίστασης – Αριστερής Αντιιμπεριαλιστικής Συνεργασίας

0
Όπως αποφάσισε η τελευταία Πανελλαδική Επιτροπή της Λαϊκής Αντίστασης – Αριστερής Αντιιμπεριαλιστικής Συνεργασίας (8/7/17), με την δημοσίευση της Εισήγησης για την Πανελλαδική Σύσκεψη της ΛΑ-ΑΑΣ (https://la-aas.blogspot.gr/2017/07/8-2017.html#more) ξεκινά ο προσυσκεψιακός πολιτικός διάλογος στο ιστολόγιο (blog) της, με βάση την Εισήγηση και γύρω από τα ζητήματα συμφωνίας αλλά και διαφωνιών και διαφοροποιήσεων που απασχολούν την ΛΑ-ΑΑΣ.

Οι όροι διεξαγωγής του διαλόγου καθορίζονται να είναι οι εξής:
  1. Κάθε αγωνιστής που συμμετέχει σε σχήματα της ΛΑ-ΑΑΣ, ή σε συναγωνιστικά προς αυτή, καθώς και κάθε σχήμα της Συνεργασίας, μπορεί να στείλει για δημοσίευση στο ιστολόγιο, κείμενο πολιτικής τοποθέτησης, μεγέθους μέχρι 1.000 λέξεων πάνω στα ζητήματα αυτά.
  2. Τα κείμενα θα υπογράφονται με το ονοματεπώνυμο του συντάκτη τους και την πόλη ή περιοχή της Ελλάδας από την οποία αποστέλλονται. Ο υπογράφων το κείμενο πρέπει να διευκρινίζει με τί υπογραφή επιθυμεί να δημοσιευτεί το κείμενο του (π.χ. πλήρες όνομα, αρχικά ονόματος, κάποια ιδιότητα του κλπ.)
  3. Όλα τα κείμενα θα στέλνονται στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο(e-mail) της ΛΑ-ΑΑΣ: l.a.a.a.synergasia@gmail.com.
  4. Η δημοσίευση των κειμένων θα γίνεται κατά χρονική σειρά που θα παραλαμβάνονται.
  5. Όλα τα κείμενα θα δημοσιεύονται με εξαίρεση εκείνα που η Γραμματεία της ΛΑ-ΑΑΣ, η οποία έχει την εποπτεία της διεξαγωγής του διαλόγου και της δημοσίευσης των κειμένων σ’ αυτόν, θα κρίνει ότι έχουν υβριστικό περιεχόμενο και σχολιασμό.
  6. Τα κείμενα θα πρέπει να έχουν αποσταλεί μέσα σ΄ ένα εύλογο χρονικό διάστημα πριν την Πανελλαδική Σύσκεψη (μία εβδομάδα), η ημερομηνία της οποίας θα συγκεκριμενοποιηθεί έγκαιρα.
Στόχος μας είναι να γίνει ένας συναγωνιστικός, εποικοδομητικός και πλούσιος διάλογος που θα ενισχύσει την παραπέρα πορεία της ΛΑ-ΑΑΣ και θα διαφωτίσει τα ζητήματα που απασχολούν τόσο τους αγωνιστές της ΛΑ-ΑΑΣ αλλά και ευρύτερα ένα αριστερό αγωνιστικό δυναμικό.

19/7/2017
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ