21 Οκτ 2017

Το σύγγραμμα, οι νόμοι και τα ερωτήματα που επιμένουν να αναζητούν απαντήσεις

Το σύγγραμμα, οι νόμοι και τα ερωτήματα που επιμένουν να αναζητούν απαντήσεις

Τις πρώτες εβδομάδες του φετινού εξαμήνου αναβρασμός απλώθηκε στα αμφιθέατρα μπροστά στο ενδεχόμενο της μη διανομής των συγγραμμάτων. Αναβρασμός που οδήγησε το υπουργείο σε «διευκρινιστικές» δηλώσεις, χωρίς όμως να μπορεί κανείς να εγγυηθεί στους φοιτητές ότι το ζήτημα «έκλεισε». Αποτελεί θετική παρακαταθήκη ότι το ζήτημα του συγγράμματος δεν πέρασε στα ψιλά, αλλά προκάλεσε συζητήσεις και έφερε στο προσκήνιο την ψήφιση του νόμου Γαβρόγλου. Πέρα όμως από αιχμή πάλης ενάντια στην κυβερνητική πολιτική το ζήτημα του συγγράμματος αποτελεί ευκαιρία να υπενθυμίσουμε κάποιες πάγιες εκτιμήσεις μας που έχουν λάβει καθοριστική σημασία για την τρέχουσα πολιτική περίοδο.



Το σύγγραμμά είναι συστατικό κομμάτι του λαϊκού δικαιώματος στις Σπουδές

Ξεκινώντας, οφείλουμε να τοποθετήσουμε το ζήτημα στην πραγματική του διάσταση. Όπως σε κάθε περίπτωση, η τοποθέτηση κάθε δύναμης είναι αντανάκλαση των συνολικών της εκτιμήσεων . Ο φιλοκυβερνητικός τύπος, πχ έκανε λόγο για πολιτική παρέμβαση της ΝΔ μέσω των ερεισμάτων της στους χώρους των εκδοτών. Η ΝΔ και ο αστικός κόσμος μίλησε για την «ανευθυνότητα» της κυβέρνησης απέναντι στον κόσμο «των επιχειρήσεων» κτλ. Οι δυνάμεις της ρεφορμιστικής Αριστεράς μίλησαν πρώτιστα (κάποιες και μοναχά) για το πρόβλημα της υποχρηματοδότησης, την «επιχειρηματικοποίηση» του πανεπιστημίου και την «υποβάθμιση της γνώσης». Οι Αγωνιστικές Κινήσεις πολύ ορθά ανέδειξαν το ζήτημα ως αιχμή εφαρμογής του νόμου Γαβρόγλου και του νόμου πλαίσιο.

Πριν προχωρήσουμε παρακάτω, έχει αξία να αναρωτηθούμε πέρα από τις όποιες εκτιμήσεις, για ποιον λόγο επικράτησε ο αναβρασμός αυτός στο φοιτητικό σώμα. Αναβρασμός που παρόλο που δεν έλαβε κεντρικά χαρακτηριστικά και εκτονώθηκε λόγω της αποσυγκρότησης που κυριαρχεί στο φοιτητικό κίνημα, αποτέλεσε ένα πολιτικό δεδομένο. Γιατί οι φοιτητές ένιωσαν τώρα την ανάγκη να πλησιάσουν τα όργανα πάλης τους, ύστερα από χρόνια νηνεμίας και αδράνειας; Πιστεύουμε ότι οι φοιτητές (που δήθεν είναι «ενσωματωμένοι, κοιμούνται» κτλ) πολύ καλά αντιλαμβάνονται την ουσία του ζητήματος. Ανήκουν σε μια γενιά που στο σχολείο της έκανε μάθημα με φωτοτυπίες και CD, κλήθηκε να αγοράσει το βιβλίο των Αγγλικών. Ανήκουν, οι περισσότεροι από αυτούς, σε φτωχές λαϊκές οικογένειες, με γονείς συχνά απλήρωτους ή απολυμένους, που τα βγάζουν δύσκολα πέρα. Είδανε, ότι όταν η πόλη μένει χωρίς λεωφορεία (με ευθύνη της κυβέρνησης), πρέπει να πληρώσουν ταξί για να δώσουν το μάθημα τους. Γνωρίζουν ότι με τους σημερινούς ρυθμούς σπουδών χρειάζονται στο σύγγραμμα στην ώρα τους για να ανταποκριθούν στο διάβασμα τους. Δεν έχουν καμία εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση και γνωρίζουν ότι η όποια αναταραχή θα βαρύνει τις δικές τους πλάτες. Και πάνω από όλα, ξέρουν καλά ότι αν αναγκαστούν να πληρώσουν τα συγγράμματα τους, πολύ απλά «δεν βγαίνουν». Αυτό το ταξικό ένστικτο τους οδήγησε να πλησιάσουν τα όργανα πάλης. Οι φοιτητές των λαϊκών οικογενειών γνωρίζουν ότι το σύγγραμμα αποτελεί αναφαίρετο συστατικό κομμάτι του δικαιώματος στις Σπουδές.

Το επόμενο ερώτημα που μπορεί να τεθεί είναι αν όντως έχουν υπόσταση τα περί ανευθυνότητας, υποχρηματοδότησης, αν όντως έγινε παρέμβαση από κύκλους της δεξιάς κτλ. Θεωρούμε ότι πράγματι αυτά αποτελούν υπαρκτά ζητήματα, που όμως έχουν δευτερεύουσα φύση σε σχέση με το κυρίαρχο. Αυτό που βίωσαν οι φοιτητές στην αρχή του εξαμήνου τους ήτανε μια ευθεία βολή ενάντια στο δικαίωμα τους να σπουδάζουν. Ανεξάρτητα με το αν η διανομή θα γίνει κανονικά ή όχι, αν η ΝΔ μαζέψει τους εκδότες, αν η κυβέρνηση επιχειρήσει να κλείσει το ζήτημα, ήδη η κατάσταση αυτή έχει δημιουργήσει ένα σημαντικό προηγούμενο, ένα πολιτικό δεδομένο, καθώς το φοιτητικό σώμα αναρωτήθηκε στα αλήθεια τι θα κάνει αν δεν του δώσουν τα συγγράμματα. Και αν αρκετοί σκέφτηκαν να κινητοποιηθούν, υπήρξαν και εκείνοι οι φοιτητές που μπήκανε στην διαδικασία να βρουν μια ατομική λύση. Με αυτή την έννοια, το ζήτημα της διανομής αποτελεί ήδη πεδίο εφαρμογής του νόμου Γαβρόγλου και του νόμου-πλαίσιο, και ακόμα και εάν προσωρινά δεν προχωρήσει, μπορεί ανά πάσα στιγμή να επανέλθει με την μια ή την άλλη μορφή (πχ σε μια μεμονωμένη πόλη, με έναν εκδοτικό οίκο κτλ). Γι’ αυτό τον λόγο, οφείλει να αναγνωρίζεται ως τέτοιο, ως τμήμα της επίθεσης που εντείνει τους αρνητικούς συσχετισμούς στο πανεπιστήμιο.

Οποιαδήποτε άλλη ανάγνωση, δεν αποτελεί τίποτα άλλο παρά αποπροσανατολισμό. Αν εστιάσουμε στο ζήτημα των κονδυλίων ή των επιχειρήσεων, δεν εξηγούμε στους φοιτητές τον λόγο, το αίτιο, τον στόχο που προωθεί με μεγάλη επιμέλεια το εκάστοτε υπουργείο και ο καθηγητικός μηχανισμός. Και ο στόχος δεν είναι άλλος παρά να πετάξει μεγάλη μερίδα των φοιτητών των λαϊκών στρωμάτων έξω από το πανεπιστήμιο.

Ακριβώς γι’ αυτό οι δυνάμεις της ρεφορμιστικής Αριστεράς έσπευσαν να κάνουν ακριβώς το ανάποδο: να αποσυνδέσουν το ζήτημα της διανομής του συγγράμματος από το νόμο Γαβρόγλου και το νόμο-πλαίσιο. Μετέτρεψαν έτσι τις δευτερεύουσες πλευρές σε κύριες και αναφέρθηκαν σε αυτές με τρόπο πιο έντονο από ο, τι θα έπρεπε. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι με το άνοιγμα των σχολών, οι περισσότερες δυνάμεις δεν αναφέρονταν καν στο νόμο και την ψήφιση του ή κάποιες το έκαναν με τόσο αναιμικό τρόπο, που ήτανε σα να μην το έκαναν. Απέφυγαν να αναδειχθεί το σύγγραμμα ως πολιορκητικός κριός του κινήματος που θα αποκαλύψει ολόκληρη την εφαρμοζόμενη πολιτική, με σκοπό να ανατρέψει τους νόμους που την προωθούν. Εδώ όμως, είναι απαραίτητη μια «ιστορική αναδρομή».

Και πάλι για το νόμο Γαβρόγλου και το νόμο πλαίσιο


Αν θέλουμε να αντιπαλέψουμε την αποσύνδεση αυτή, οφείλουμε να έχουμε στο μυαλό μας την πορεία του νόμου-πλαίσιο σε όλες του τις μορφές (Γιαννάκου-2007, Διαμαντοπούλου-2010, και νεώτερες μέχρι σήμερα), καθώς αποτελεί ένα ενιαίο σώμα ρυθμίσεων που σε μεγάλο βαθμό έχει μείνει ίδιο παρά τις όποιες αλλαγές (θα εξηγήσουμε τι αλλαγές ήτανε αυτές).

Σκοπός του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος διαχρονικά ήτανε η διάλυση της μαζικής δωρεάν εκπαίδευσης όπως κατοχυρώθηκε και σε όποιο βαθμό. Το γκρέμισμα των ιστορικών κατακτήσεων του φοιτητικού κινήματος. Αυτό τον στόχο είχανε όλοι οι νόμοι που ψηφίστηκαν διαχρονικά: νόμος-πλαίσιο 1978, μέτρα Τρίτση 1987, πολυνομοσχέδιο Κοντογιαννόπουλου 1991, βιβλιοκάρτα-1997, ανωτατοποίηση ΤΕΙ 2001, νόμος-πλαίσιο 2006 και ύστερα. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτές οι χρονιές υπήρξαν ορόσημα για το φοιτητικό κίνημα και συμπύκνωσαν γύρω τους όλες τις μικρές και μεγάλες μάχες του. Για να το πούμε πιο απλά: η πάλη για το δικαίωμα στις Σπουδές ενάντια σε αυτούς τους νόμους, ήτανε η ψυχή του φοιτητικού κινήματος. Χωρίς αυτές τις μάχες δεν θα υπήρχε. Δεν είναι επίσης τυχαίο ότι το κίνημα γνώρισε άνοδο το 2006-7 και μια αναλαμπή το 2010.

Οι δυνάμεις της ρεφορμιστικής Αριστεράς στο πανεπιστήμιο, ήτανε ανέκαθεν ενάντια στην ενότητα του κινήματος υπό τη γραμμή της ανατροπής των νόμων αυτών και της πολιτικής που υπηρετούν. Πρότασσαν μπροστά στο πραγματικό ερώτημα «Αντίσταση ή υποταγή;», το αποπροσανατολιστικό ερώτημα «τι παιδεία θέλουμε;». Πρότασσαν στόχους δήθεν οραματικούς, που όμως καθόλου οραματικοί δεν ήτανε στην πραγματικότητα. Γιατί σε μια σαπισμένη κοινωνία που ο άνθρωπος εκμεταλλεύεται στον άνθρωπο, όπου η ντόπια αστική τάξη και οι ιμπεριαλιστές σέρνουν τους λαούς στο μεσαίωνα, η εκπαίδευση αποτελεί μηχανισμό κοινωνικής κατανομής και αναπαραγωγής της κυριαρχίας της αστικής τάξης. Πραγματικό όραμα για τους νέους μιας χώρας σαν την δική μας είναι να γίνει ο λαός αφέντης στον τόπο του, είναι μια άλλη εκπαίδευση σε μια άλλη κοινωνία, δομημένη κάτω από την ηγεμονία των λαϊκών στρωμάτων και της εργατικής τάξης.

Αν οι δυνάμεις της ρεφορμιστικής Αριστεράς αναγκάστηκαν όλες να υιοθετήσουν το 2006-7 το αίτημα «να μην περάσει ο νόμος-πλαίσιο» ως κεντρική αιχμή δεν ήτανε επειδή το ήθελαν αλλά επειδή αναγκάστηκαν κάτω από την πίεση του κόσμου που μπήκε ορμητικά στον αγώνα και επέβαλλε το αίτημα. Μάλιστα οι ίδιες οι δυνάμεις αυτές, φρόντιζαν να εξηγούν ότι ο «αμυντικός» χαρακτήρας του κινήματος ήτανε προβληματικός, και προσπαθούσαν ανεπιτυχώς να περάσουν το δικό τους ρεφορμιστικό πλαίσιο με τρόπους πλάγιους και αντιδημοκρατικούς.

Απόδειξη αποτελεί ότι την κρίσιμη στιγμή της ψήφισης του νόμου, εγκατέλειψαν τον στόχο της ανατροπής του νόμου, και πέρασαν στο αίτημα της «μη εφαρμογής», του να «μείνει στα χαρτιά». Και αν μερικές δυνάμεις συνέχισαν να κουβαλάνε το αίτημα για ανατροπή του νόμου, το έκαναν παράλληλα με την γραμμή της «μη εφαρμογής», σε βαθμό που η ανατροπή να ξεχαστεί εντελώς. Με τα χρόνια και όσο ο νόμος επιβάλλονταν λίγο-λίγο, οι δυνάμεις αυτές όλο και περισσότερο «ξέχναγαν» να συνδέουν τα όποια φοιτητικά προβλήματα με το νόμο, ακόμα και όταν τα προβλήματα αυτά πήγαζαν από τις διατάξεις του. Όταν εμείς κάποιες φορές τα πρώτα χρόνια χρησιμοποιήσαμε ανά περιπτώσεις το αίτημα «καμία εφαρμογή του νόμου», το κάναμε σε άμεση σύνδεση με την επιδίωξη ανασύνταξης των κινήματος σε κατεύθυνση ανατροπής του, και όχι ξεκομμένα, ώστε να καταλήγει ίδιο με το «μη εφαρμογή του νόμου». Όπως λέγαμε τότε: οποιαδήποτε αναφορά σε όποια συγκεκριμένη εφαρμογή του νόμου αποκομμένη από το αίτημα για ανατροπή του, αποτελεί έμμεση αποδοχή του. Μετά από χρόνια υποχώρησης, πλέον ούτε καν αυτή η "μη εφαρμογή" απέμεινε. Ο νόμος θεωρήθηκε δεδομένος.

Η πολιτική υποχώρηση αυτή, που ερμηνεύεται εύκολα από την απουσία μαζικού κινήματος που θα αναγκάζε σε μετατοπίσεις, κυριάρχησε με αποκορύφωση το 2010 και την ψήφιση του νόμου Διαμαντοπούλου, όπου συγκεκριμένα η ΕΑΑΚ προσήλθε με την εκτίμηση ότι «δεν μπορεί να ανατραπεί ο νόμος αν δεν ανατραπεί πρώτα η κυβέρνηση». Ουσιαστικά μπορούμε να πούμε ότι τότε πετάχτηκε «λευκή πετσέτα». Τα αποτελέσματα τα βλέπουμε μπροστά μας. Η «μη εφαρμογή» έγινε τελικά «μια άλλη εφαρμογή του νόμου».

Επιστρέφοντας στο νόμο Γαβρόγλου: δεν μπορούμε να αποκόψουμε το νόμο Γαβρόγλου από το νόμο-πλαίσιο γιατί ο νόμος αυτός έρχεται να ανασυντάξει τις δυνάμεις του συστήματος προκειμένου να ενταθεί και να συνολικοποιηθεί η εφαρμογή του νόμου-πλαίσιο. Οι προηγούμενοι επιμέρους νόμοι άφηναν σχεδόν ανέπαφες τις ρυθμίσεις του νόμου που αφορούσαν την επίθεση και επικεντρώνονταν κυρίως στην αναδιάταξη του καθηγητικού κατεστημένου και το μηχανισμού διοίκησης. Η διεργασία αυτή εξηγεί τις πολλές αλλαγές στα όργανα «συνδιοίκησης», που ανάγονταν από άλλες δυνάμεις ως κύριο ζήτημα.

Αν οι προηγούμενοι νόμοι κινούνταν σε μια πολιτική τμηματικής εφαρμογής, σε έναν «πόλεμο χαμηλής έντασης», ήτανε επειδή το σύστημα φοβότανε να μην ενωθεί το απεργιακό κίνημα ενάντια στα μνημόνια με μαχητικές φοιτητικές καταλήψεις. Τώρα που ο κίνδυνος αυτός έγινε λιγότερο ορατός, το σύστημα εγκαταλείπει την πολιτική της «χαμηλής έντασης». Και ο νόμος Γαβρόγλου τακτοποιεί το πεδίο, προσανατολίζει τις σκόρπιες δυνάμεις του συστήματος και δίνει το σύνθημα της ολομέτωπης επίθεσης. Αν το πρώτο χτύπημα υπήρξε η μη διανομή του συγγράμματος, πρόκειται να ακολουθήσουν και άλλα σκληρότερα. Καμία εξέλιξη δεν μπορεί να αποκοπεί από το νόμο γιατί όλες πηγάζουν από αυτόν. Κανένα αίτημα πάλης δεν μπορεί να αποσυνδεθεί από την ανατροπή του νόμου γιατί αναγκαστικά καταλήγει εκεί.

Εφαρμογή του νόμου-πλαίσιο: το πολλαπλό σύγγραμμα

Ας παρακολουθήσουμε λοιπόν το πώς φτάσαμε ως εδώ, το πώς εφαρμόστηκε ο νόμος και τι επέφερε αυτό στις συνειδήσεις των φοιτητών, συγκεκριμένα για το σύγγραμμα. Βασική διάταξη του νόμου αποτελεί το «πολλαπλό σύγγραμμα». Ουσιαστικά το πολλαπλό σύγγραμμα αν εφαρμοστεί ολοκληρωτικά σημαίνει κατάργηση του λαϊκού δικαιώματος στο σύγγραμμα. Ρητή υποχρέωση του κράτος είναι η παροχή μόνο ενός συγγράμματος, που δεν καλύπτει όλη την ύλη, ενώ ο καθηγητής μπορεί να χρησιμοποιήσει ως δεδομένα μια σειρά συγγραμμάτων.

Επειδή δεν υπήρχαν αρχικά οι συσχετισμοί για την άμεση κατάργηση του συγγράμματος, το σύστημα προωθεί την πολιτική της σταδιακής απονομιμοποίησης του δικαιώματος στην συνείδηση των φοιτητών. Αυτό δεν είναι μια καινούργια πολιτική: έχει προωθηθεί σε μια σειρά παροχές που ήτανε δωρεάν. Αρχικά, μπαίνει ένα φθηνό, «συμβολικό» αντίτιμο, ώστε οι μάζες να συνηθίσουν να πληρώνουν την παροχή. Και όταν το αντίτιμο κατοχυρωθεί, τότε η τιμή του ανεβαίνει.

Έτσι και στην περίπτωση του πολλαπλού συγγράμματος: αυτό που ενδιέφερε το σύστημα δεν ήτανε άμεσα να στείλει τους φοιτητές στα ταμεία των εκδοτικών –κάτι τέτοιο θα σήμαινε να τους έστελνε μαζικά στους δρόμους των πόλεων να διαδηλώσουν. Αντίθετα, καθησύχαζαν τους φοιτητές ότι τα θέματα θα μπουν από το ένα σύγγραμμα, μάλιστα πρότειναν την επιλογή του. Ύστερα, κάποιοι καθηγητές άρχισαν μεμονωμένα να βάζουν θέματα από δύο συγγράμματα. Έτσι οι φοιτητές γνώριζαν ότι στο συγκεκριμένο μάθημα έπρεπε να πάρουν το βασικό σύγγραμμα και να αγοράσουν ακόμα ένα. Τέλος, εντάθηκε η πολιτική των πληρωμένων σημειώσεων, ή διάφορων γενικών επιστημονικών εγχειριδίων που ο φοιτητής αγόραζε «για να το έχει στην βιβλιοθήκη του». Κύρια πλευρά της επίθεσης δεν είναι η οικονομική. Πράγματι από αυτή την εξέλιξη κάποιοι οίκοι ή μερικές επιχειρήσεις αύξησαν την κερδοφορία τους. Ψιλοπράγματα μπροστά στην κατοχύρωση στην συνείδηση των φοιτητών ότι η ύλη δεν παρέχεται αλλά ένα μέρος της πρέπει να το πληρώσουν. Είναι το πρώτο βήμα για την πληρώσουν όλη. Ακόμα περισσότερο: πρέπει οι φοιτητές να ξεχάσουν σιγά-σιγά ότι κάποτε η ύλη διανέμονταν όλη δωρεάν. Έτσι φτάσαμε τελικά στο ζήτημα της διανομής, όπου τέθηκε στα αλήθεια το ερώτημα αν συνολικά οι φοιτητές θα έχουν σύγγραμμα για να διαβάσουν. Και μόνο η συζήτηση αυτή αποτελεί κλιμάκωση, κεντρικοποίηση της εφαρμογής του «πολλαπλού».

Δεν είναι τυχαίο ότι οι καθηγητές που χρόνια υλοποιούν την επίθεση, πιάσανε το «παρασύνθημα», και είπανε στους φοιτητές: Μην ανησυχείτε παιδιά για την ύλη, θα σας την δώσουμε με pdf. Θα σας διανείμουμε φωτοτυπίες που δεν θα σας επιβαρύνουν πολύ. Κανένα πρόβλημα δεν θα υπάρξει. Φτάνει να συνηθίσετε να πληρώνετε, έστω και λίγο στην αρχή. Αν όμως οργανωθείτε και βγείτε στο δρόμο να διεκδικήσετε το δίκιο σας, τότε εμείς οι καθηγητές σας ξέρουμε τον ταξικό μας ρόλο. Θα εξεγερθούμε! Για την γνώση και την μόρφωση! Για την εύρυθμη λειτουργία του πανεπιστημίου! Εμείς που σας αρπάζουμε το βιβλίο από το χέρι, θα σας κατηγορήσουμε ότι μείνατε αδιάβαστοι.

Πολλαπλό σύγγραμμα και ρεφορμιστικές θεωρίες διαφυγής

Αν εμείς βλέπουμε το ζήτημα του πολλαπλού ως κινηματική αιχμή απέναντι στην πολιτική του συστήματος, είναι λογικό οι ρεφορμιστικές δυνάμεις να προσπαθούν να «εκλογικέψουν» το πολλαπλό σύγγραμμα. «Μια άλλη εκπαίδευση, ένας άλλος νόμος, ένα άλλο πολλαπλό». Δωρεάν, πολλαπλό, που να συνδέει την θεωρία με την πράξη. Και προπαντός να ενσωματώνει «όλη την γνώση», γιατί πώς θα φτιάξουμε την εκπαίδευση των αναγκών μας αν δεν είμαστε ολοκληρωμένοι επιστήμονες; Επιστρατεύονται έτσι μια σειρά αιτήματα που σκοπό αρχικά έχουν να αποκρύψουν το τι και γιατί εφαρμόζεται. Είναι τελικά όλα αυτά που βιώνουν οι φοιτητές όχι αποτελέσματα της έντασης των ταξικών φραγμών, αλλά ζητήματα υποχρηματοδότησης, επιχειρηματικοποίησης, υποβάθμισης της γνώσης. Ας τα πάρουμε με την σειρά.

Δεν υπάρχει υποχρηματοδότηση στην εκπαίδευση; Είναι αλήθεια ότι οι προϋπολογισμοί του κράτος για την εκπαίδευση έχουν μειωθεί σημαντικά και αυτό αντανακλάται σε μια σειρά ζητημάτων, όπως είναι η υποδομή, η μη πρόσληψη προσωπικού κτλ. Εύλογα όμως μπορούμε να αναρωτηθούμε: αν αυξηθεί η χρηματοδότηση «για την παιδεία», ποιος εγγυάται ότι τα λεφτά αυτά θα γίνουν λέσχες, εστίες, αίθουσες; Ότι θα διανεμηθούν στην μέριμνα και όχι π.χ. στις δυνάμεις καταστολής μέσα στο πανεπιστήμιο ή στους μηχανισμούς αξιολόγησης, όπως ήδη γίνεται; Το φοιτητικό κίνημα! Ο φοιτητικός έλεγχος! Θα απαντήσουν οι συναγωνιστές μας, απαιτώντας μάλιστα να «έχουν λόγο» οι φοιτητές στα όργανα συνδιοίκησης. Και αν λοιπόν το φοιτητικό κίνημα έχει την δυνατότητα να ελέγχει την ροή της διανομής, να διαχειριστεί τα κονδύλια, να συνδιοικήσει το πανεπιστήμιο, γιατί να μην απαιτήσει απ’ ευθείας το χτίσιμο μιας νέας εστίας, την ανέγερση μιας αίθουσας, την δωρεάν μετακίνηση; Φυσικά γιατί τότε θα πάμε από το επίπεδο της προτασεολογίας στο επίπεδο της διεκδίκησης. Και το αίτημα της αύξησης της χρηματοδότησης εφευρέθηκε ακριβώς για να διαφύγουν οι δυνάμεις που το βάζουν από αυτή την υποχρέωση.

Δεν μπαίνουν οι επιχειρήσεις στο πανεπιστήμιο; Οι συναγωνιστές μας με αυτή την ερώτηση απλώς ανακαλύπτουν την Αμερική. Οι «επιχειρήσεις», η αστική τάξη γενικότερα, δεν μπαίνουν απλώς στο πανεπιστήμιο. Τους ανήκει το πανεπιστήμιο. Η τριτοβάθμια εκπαίδευση αποτελεί έναν μηχανισμό κατανομής του επιστημονικού προσωπικού στον καπιταλιστικό καταμερισμό εργασίας. Οι περισσότεροι απόφοιτοι, βγαίνουν σε ένα περιβάλλουν άγριας ταξικής εκμετάλλευσης και εργασιακού μεσαίωνα, για να επανδρώσουν θέσεις εργασίας χωρίς συλλογικά δικαιώματα, χωρίς συλλογική συνείδηση, χωρίς οργάνωση. Πολλοί από αυτούς προορίζονται για την δεξαμενή των ανέργων. Και κάποιοι να γίνουν μέλη τις ελίτ που θα έχει συνείδηση ελίτ και θα διαχωρίζεται από την εργαζόμενη «πλέμπα». Αν στο παρασκήνιο της διαδικασίας αυτής κάποιο εκδοτικοί οίκοι, κάποιοι έμποροι κερδοσκοπήσουν, είναι κι αυτό ένα θέμα που θα του δώσουμε την αξία που του αρμόζει: μικρή και δευτερεύουσα. Με άλλα λόγια: δεν αφορά το φοιτητικό κίνημα ο χαρακτήρας του φορέα της διανομής του συγγράμματος (δημόσιος ή μη), δεν είναι αυτό που κρίνεται. Το αφορά η επανακατοχύρωση του δικαιώματος στην συνείδηση του κόσμου.

Δεν υποβαθμίζεται η γνώση; Δεν πρέπει να παρέχεται ολοκληρωμένα; Πρώτα και κύρια, οφείλουμε να κάνουμε έναν διαχωρισμό. Είναι άλλο το ζήτημα της διεκδίκησης του δικαιώματος στην γνώση, με την εκτίμηση για τον χαρακτήρα της γνώσης. Το εργατικό κίνημα παλεύει για καλύτερο μισθό, όμως και ο νέος μισθός που προκύπτει εμπεριέχει την ταξική εκμετάλλευση και την κλοπή της υπεραξίας –έτσι και με την γνώση. Το ότι παλεύουμε για το δικαίωμα στις σπουδές, δεν αλλάζει το γεγονός ότι η επιστήμη ανήκει στο κεφάλαιο και το υπηρετεί, και μια ματιά στους προϋπολογισμούς για την έρευνα των οπλικών συστημάτων αρκεί για όποιον θέλει να καταλάβει. Το ίδιο και το ίντερνετ, που για κάποιους αποτελεί ένας νέος ναός της γνώσης, «η τυπογραφία του 21ου αιώνα»: γεννήθηκε από ένα στρατιωτικό πρόγραμμα, και πολλές φορές αναβαθμίζει την δυνατότητα του συστήματος για καταστολή, παρακολούθηση, προπαγάνδα. Αν το πολλαπλό σύγγραμμα προωθεί κάτι είναι: η εντατικοποίηση, η απόγνωση, η αύξηση της ύλης, τα εξοντωτικά ωράρια διαβάσματος, οι εξεταστικές σφαγεία και τα μαζικά κοψίματα, η αποβλάκωση, η πειθάρχηση, η καταστολή. Πίσω από την απαίτηση για τον ολοκληρωμένο χαρακτήρα της γνώσης δεν κρύβεται τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από την αυταπάτη ότι η εκπαίδευση στον καπιταλισμό μπορεί να τεθεί στην υπηρεσία του λαού, να αλλάξει χαρακτήρα.

«Δεν το εννοούμε έτσι», απαντάνε μ’ ένα στόμα-μια φωνή οι συναγωνιστές μας. Μιλάμε για «ένα άλλο πολλαπλό σύγγραμμα», που θα συνδέει την θεωρία με την πράξη, που θα σφαιρικοποιεί την γνώση, και φυσικά θα είναι «δωρεάν και πολλαπλό». Εδώ θα σηκώσουμε το γάντι και θα το πετάξουμε πίσω! Αν θέλουμε να μιλήσουμε επιστημονικά, από την σκοπιά της πολιτικής επιστήμης και του διαλεκτικού υλισμού δεν μπορούμε να αποκόπτουμε την γνώση από το πεδίο το οποίο τίθεται σε εφαρμογή. Αυτό το πεδίο δεν είναι άλλο από την εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο. Μια επιστημονική ανακάλυψη στον τομέα της υγείας, δεν έχει «πανανθρώπινο χαρακτήρα». Θα γίνει πράξη μόνο αν το επιτρέπει η κερδοφορία των φαρμακευτικών ή άλλων μονοπωλίων, ή αν το λαϊκό κίνημα παλέψει για δωρεάν περίθαλψη. Δεν υπάρχει κανένα άλλο πεδίο εφαρμογής, εκτός αν φαντασιώνονται οι συναγωνιστές μας κάποιον κοινωνικό έλεγχο (γιατί όχι και κυβερνητικό;) δίπλα στον φοιτητικό έλεγχο –δυστυχώς αυτό ακριβώς φαντασιώνονται.

Όμοια και με το πολλαπλό σύγγραμμα. Το πολλαπλό σύγγραμμα δεν έχει καμία σχέση με την γενική  εξέλιξη της επιστήμης αλλά είναι μια νομοθετική ρύθμιση με συγκεκριμένη στόχευση. Το πολλαπλό σύγγραμμα φτιάχτηκε ακριβώς για να μην είναι δωρεάν και ποτέ δεν θα είναι δωρεάν. Είτε θα ανατραπεί ως ρύθμιση μαζί με την υπόλοιπη πολιτική που υπηρετεί, είτε θα εφαρμοστεί όπως προορίζεται να εφαρμοστεί. Δεν είναι τυχαίο ότι σε σχολές όπου το πολλαπλό εφαρμόζεται οι φοιτητές άμεσα καταλαβαίνουν ότι τους πλήττει και συχνά δεν το υποστηρίζουν ως ρύθμιση. Όσο για την επιστημονική πληροφορία, την γνώση και την μόρφωση γενικά, θα θέλαμε να υπενθυμίσουμε ότι η πολιτική αυτή είναι που κατέστρεψε το δίκτυο των πανεπιστημιακών βιβλιοθηκών, με αποτέλεσμα οι φοιτητές να μην έχουν πηγές, να μην έχουν επιστημονικά εγχειρίδια, να μην έχουν που να ανατρέξουν για τις εργασίες τους. Είναι λοιπόν άλλο ζήτημα να μπορούν οι φοιτητές να έχουν πρόσβαση στην μία ή στην άλλη πηγή, σε κάποιο εγχειρίδιο ή δοκίμιο (όπως πάντα συμβαίνει στο πανεπιστήμιο), και άλλο να διασπάται η ύλη σε πολλά επιστημονικά συγγράμματα τα οποία καλύπτουν το ίδιο επιστημονικό πεδίο.

Δεν μένει όμως μόνο εκεί η συζήτηση. Μπροστά στην πολιτική τους παραίτηση, υπάρχουν δυνάμεις που ακριβώς επειδή δεν μπορούν να κρύβονται, επειδή η εφαρμογή του νόμου πιέζει και το δικό τους δυναμικό, καταφεύγουν στην επιχειρηματολογία του αντιπάλου και την υιοθετούν. «Όχι στον αυταρχικό περιορισμό του ενός συγγράμματος», είναι ένα αίτημα που έχει αρχίσει να υιοθετείται από κάποια σχήματα της ΕΑΑΚ. Εδώ θα πούμε τα πράγματα με το όνομα τους: το αίτημα αυτό είναι δεξιό στην φιλοσοφία και κάνει ζημιά στο κίνημα. Πρώτα από όλα γιατί στηρίζει στο ιδεολογικό πεδίο το νόμο-πλαίσιο, καθώς και εκείνος ψηφίστηκε τάχα για να καταργήσει τον «περιορισμό» αυτό. Και επιπρόσθετα, επειδή ένα τμήμα του κινήματος ενσωματώνει στον λόγο του αυτό που ονομάζουν κάποιοι «νεοφιλελευθερισμό»: την υποτιθέμενη ελευθερία της επιλογής, που βλέπουμε πως εφαρμόζεται με την ιδιωτική εκπαίδευση, την ιδιωτική υγεία-ασφάλιση, τις ατομικές συλλογικές συμβάσεις. Με αυτή την επιχειρηματολογία, οι δυνάμεις αυτές οδηγούν το κίνημα σε αφοπλισμό και ενσωμάτωση, το καθιστούν ανίκανο να αντιπαλέψει έναν νόμο, που στο κάτω-κάτω μια διόρθωση χρειάζεται, για να γίνει προοδευτικός, αφού κατήργησε το επάρατο ένα σύγγραμμα. Τότε γιατί παλέψαμε εξ’ αρχής εναντίων του και δεν πήγαμε να τον διορθώσουμε;

Η Διεκδίκηση είναι συμπληρωματική κατεύθυνση της Αντίστασης: το «ΈΝΑ και ΔΩΡΕΑΝ»

Αν έχουμε προσδιορίσει σωστά το πεδίο της αντιπαράθεσης, οφείλουμε να οικοδομήσουμε μια τακτική που θα στέκεται ακριβώς στον αντίποδα αυτών των σχεδιασμών. Πρέπει να παλέψουμε ενάντια στην απονομιμοποίηση του δικαιώματος στο σύγγραμμα, άρα για την από την αρχή οικοδόμηση της συνείδησης του δικαιώματος στο σύγγραμμα. Και «εν αρχή» δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα άλλο από το να μιλήσουμε για το δικαίωμα στις Σπουδές, για το δικαίωμα στην Δουλειά. Μόνο σε συνάρτηση με την αίσθηση ενός φοιτητή ότι όλα αυτά που του στερούν είναι αντικείμενο πάλης, μπορεί να ορθωθούν εστίες Αντίστασης και Πάλης.

Αυτό που συναντάει η παρέμβαση μας, πέρα από την αποπροσανατολιστική δράση του ρεφορμισμού, ή μάλλον σε συνδυασμό με αυτή, είναι οι συσχετισμοί που έχουν διαμορφώσει τα χρόνια εφαρμογής του «πολλαπλού» στην συνείδηση του κόσμου. Τα λαϊκά και φοιτητικά δικαιώματα δεν ήτανε κατοχυρωμένα «από πάντα», ούτε ως ιστορική ακολουθία. Ήτανε κατακτήσεις που προέκυψαν με αγώνες και θυσίες, που πολλές φορές δεν είχανε άμεσο αντίκρισμα. Συνδέονται με την οικοδόμηση του σοσιαλισμού και την άνοδο του κομμουνιστικού κινήματος, που ανάγκασε το σύστημα σε υποχώρηση και στην διαμόρφωση του λεγόμενου κοινωνικού κράτους. Τώρα που το σύστημα επιτίθεται ολομέτωπα στους λαούς και στην εργατική τάξη, καμία κατάκτηση δεν είναι «δεδομένη»: το οκτάωρο, η περίθαλψη, η ασφάλιση, το σύγγραμμα. Οι κατακτήσεις θα περιφρουρηθούν μόνο με την εκ νέου πολιτική συγκρότηση των μαζών.

Όταν οι φοιτητές από την πρώτη μέρα εγγραφής συνηθίζουν να λειτουργούν με βάση αυτή το νομοθεσία που συναντούν, δεν μπορούν κάνουν μια αυτόματη σύνδεση του δικαιώματος που είχε ενσωματωθεί στην προηγούμενη νομοθεσία και στο νέο τρόπο διανομής. Μπορούν γρήγορα να καταλάβουν ότι το «πολλαπλό» εκεί όπου εφαρμόζεται τους δημιουργεί πρόβλημα, δεν μπορούν όμως με διηγήσεις και περιγραφές αυτόματα να αντιληφθούν σε τι ακριβώς διέφερε ο «παλιός νόμος». Για να πάμε το ζήτημα μακρύτερα, εμείς δεν υποστηρίζουμε καν τον «παλιό νόμο» - οι Αγωνιστικές Κινήσεις ήτανε το 1982 ίσως η μόνη δύναμη που τον αντιπάλεψε! Υποστηρίζουμε τις κατακτήσεις που το σύστημα αναγκάστηκε να συμπεριλάβει σε αυτόν, κάτω από την πίεση του κινήματος.

Χρειάζεται λοιπόν ένα νέο, ειδικό πεδίο συνδικαλιστικού λόγου, μια συμπλήρωση της πολιτικής γραμμής της Αντίστασης στις τωρινές συνθήκες, χρειάζεται ένα αίτημα Διεκδίκησης, που θα πολιτικοποιεί την ανάγκη των φοιτητών να πάρουν το σύγγραμμα τους, που θα τους συνενώνει ως σώμα Αντίστασης-Διεκδίκησης, απέναντι στο νόμο-πλαίσιο και την ρύθμιση του για το σύγγραμμα. Το αίτημα για «Ένα και Δωρεάν Σύγγραμμα που θα καλύπτει το σύνολο της ύλης σε όλα τα μαθήματα», αναδείχθηκε από τις ημέρες αυτές ως σημαντικό όπλο συνδικαλιστικής αντιπαράθεσης, ενάντια στην προτασεολογία, στην κοστολόγηση των αιτημάτων, στην αφομοίωση.

Για τον χαρακτήρα του αιτήματος μπορούμε ήδη να διαμορφώσουμε συμπεράσματα. Είναι αδύνατον να αποκοπεί η Διεκδίκηση από την Αντίσταση. Είναι αδύνατον οι φοιτητές να οργανωθούν άμεσα για την ικανοποίηση των βασικών αναγκών τους προκειμένου να συνεχίζουν να σπουδάζουν, και να μην «συναντήσουν» το νόμο-πλαίσιο και τις ρυθμίσεις του. Δεν είμαστε εμείς εκείνοι που θα το υπενθυμίσουμε αν βγουν στο δρόμο. Είναι το ίδιο το σύστημα, που θα κρίνει την διεκδίκηση τους παράνομη, και θα τους εξηγήσει ότι «ο νόμος που ισχύει προβλέπει άλλα». Μάλιστα θα φροντίσει να τους εξηγήσει μαζί με το «πολλαπλό» και τι σημαίνουν οι διατάξεις για το Άσυλο, τα πειθαρχικά και τα χαμένα εξάμηνα.

Επιπρόσθετα: το αίτημα για το «Ένα και Δωρεάν» συνδέεται με την εφαρμογή του νόμου και την ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος σε σώμα πάλης για την ανατροπή του. Όπως π.χ. το σπάσιμο ενός πτυχίου σε δύο κύκλους σε μία σχολή συνδέεται με το ζήτημα του «ενιαίου πτυχίου», έτσι και με το σύγγραμμα. Οποιαδήποτε κινητοποίηση για την ακύρωση των επιπτώσεων του νόμου συγκροτείται, αποτελεί «πρώτη ύλη» για την συνολική του ανατροπή. Γι’ αυτό τον λόγο το «Ένα και Δωρεάν» είναι αίτημα που μπορεί να συσπειρώσει δυνάμεις στην κατεύθυνση της ανατροπής του «πολλαπλού». Ή για να το πούμε πιο άπλα, δεν γίνεται κάποιος να αντιτίθεται στο νόμο και να μην υιοθετεί τον στόχο πάλης για «Ένα και Δωρεάν», χωρίς να στηρίζει άθελα ή έμμεσα το «πολλαπλό». Αυτό όμως είναι θέση προς απόδειξη σε ένα βάθος χρόνου.

Τι σημαίνει αυτό για την συνδικαλιστική μας τακτική; Κάθε κινητοποίηση πρέπει οπωσδήποτε να υιοθετεί το αίτημα μας; Κάθε προσπάθεια κοινής δράσης πρέπει να θεωρεί προαπαιτούμενο το αίτημα αυτό; Σε καμία περίπτωση. Η πάλη των φοιτητών για την γενική δωρεάν διανομή του συγγράμματος είναι σε θετική κατεύθυνση, παρόλο που ακόμα και αν επιτευχθεί ο στόχος αυτός, και πάλι θα υπάρξουν σχολές που θα εφαρμόσουν την διανομή του πολλαπλού. Είναι ζήτημα συνδικαλιστικής αντιπαράθεσης στις σχολές αυτές να συνδεθεί η πάλη για γενική δωρεάν διανομή με τις συγκεκριμένες αιχμές στην σχολή. Η πάλη των φοιτητών σε μια σχολή να μην πληρώσουν ένα συγκεκριμένο βιβλίο είναι σωστή, παρόλο που εάν υιοθετηθεί σε πλαίσια του «δωρεάν πολλαπλού» ο αγώνας τραβιέται πίσω στο επίπεδο της «καλύτερης εφαρμογής του νόμου». Παρόλα αυτά, αυτός ο αγώνας εμπεριέχει το σπέρμα της ανατροπής της ρύθμισης ακόμα και εάν κυριαρχήσουν απόψεις με λαθεμένο προσανατολισμό. Εάν, τέλος, οι φοιτητές μιας σχολής απαιτήσουν είτε επανεξέταση ενός μαθήματος που δόθηκε με θέματα από βιβλίο που πληρώθηκε, ή ακόμα καλύτερα απαιτήσουν την κάλυψη όλης της ύλης δωρεάν από την έδρα, τότε κατευθύνονται ακριβώς ενάντια στην ουσία του «πολλαπλού». Τότε ο αγώνας αυτός μπορεί να ενισχυθεί με το αίτημα για «Ένα και Δωρεάν», ακριβώς γιατί ήτανε το «πολλαπλό» διέσπασε την ύλη.

Για να γενικεύσουμε, δεν πρέπει να βλέπουμε ένα αίτημα ξεκομμένο από το πολιτικό επίπεδο του κινήματος ή ενός συλλόγου. Πρέπει οι μάζες να αντιλαμβάνονται τα αιτήματα στην πορεία του αγώνα και να τα υιοθετούν ή να τα απορρίπτουν σε σχέση με την εξέλιξη του αγώνα. Το επίπεδο κοινής δράσης και αυτοτελούς παρέμβασης μας πρέπει να κρίνεται με βάση την συγκεκριμένη ανάλυση, όπως συμβαίνει με κάθε αίτημα. Όμως σε επίπεδο αυτόνομου πολιτικού λόγου, στην δική τους αυτοτελή τοποθέτηση, είναι απαραίτητο οι Αγωνιστικές Κινήσεις να προωθήσουν το αίτημα τους.

Τέλος, δεν μπορεί να αποκοπεί το αίτημα αυτό από τα υπόλοιπα ανάλογα αιτήματα διεκδίκησης: δημόσια δωρεάν εκπαίδευση για όλο το λαό, δωρεάν σίτιση-στέγαση-μεταφορές, ενιαίο πτυχίο μόνη προϋπόθεση για δουλειά, ελεύθερη δήλωση μαθημάτων χωρίς αλυσίδες-προαπαιτούμενα-διαγραφές, ελεύθερη πολιτική-συνδικαλιστική-πολιτιστική έκφραση στις σχολές, μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους. Τα αιτήματα αυτά στοχεύουν στο να ενισχύσουν πολιτικά τις εστίες Αντίστασης που θα προκύπτουν και να τις οδηγήσουν εκεί που πρέπει, σε ένα κίνημα για την ανατροπή του νόμου και της πολιτικής που υπηρετεί.

Συμπέρασμα: τα ερωτήματα επιμένουν

Τα ερωτήματα παραμένουν τα ίδια όσα χρόνια και αν περάσουν. Είναι το σύγγραμμα ζήτημα διανομής, ζήτημα οικονομικό, είτε επιχειρηματικοποίησης; Ή εντάσσεται σε μια συνολική πολιτική που ονομάζουμε «εκπαίδευση των λίγων και εκλεκτών»; Η μη διανομή του αποτελεί ταξικό φραγμό ή ζήτημα χρηματοδότησης; Το «πολλαπλό» σύγγραμμα είναι μια διάταξη σε θετική κατεύθυνση που πρέπει να διορθωθεί ή κομμάτι ενός αντιλαϊκού νόμου που πρέπει να ανατραπεί στο σύνολο του; Αιτήματα Διεκδίκησης ή αιτήματα διαφυγής; Κίνημα Αντίστασης και Πάλης ή υποταγή. Τα ερωτήματα αυτά θα επανέρχονται ξανά και ξανά για συναπαντηθούν, όπως πάντα συνέβαινε και πάντα θα συμβαίνει. Κανείς δεν μπορεί να το εμποδίσει αυτό, γιατί όσο δυσμενείς και να είναι οι συσχετισμοί, η ταξική πάλη δεν μπορεί καταργηθεί από κανέναν.

ΚΚ
0 ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Θεσσαλονίκη, ΑΠΘ: Ανταπόκριση από την φοιτητική διαδήλωση (Παρασκευή 20/10)

0
Γύρω στους 200 φοιτητές συμμετείχαν τη Παρασκευή στη διαδήλωση που καλέστηκε από φοιτητικούς συλλόγους του ΑΠΘ στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.




Στη πορεία συγκροτήθηκε ένα πανό με υπογραφές από 6 σ.φ. (αρχιτεκτονικής, ηλεκτρολόγων μηχανικών, χημικών μηχανικών, φυσικού, φιλολογίας και ιστορικού αρχαιολογικού), το μπλοκ της πρωτοβουλίας φοιτητών ΠΑΜΑΚ, στη συνέχεια οι Αγωνιστικές Κινήσεις και ένα α/α σχήμα. Με παλμό και με συνθήματα καταγγελίας του Νόμου Γαβρόγλου, της επίθεσης στα δικαιώματα σε σίτιση, στέγαση και συγγράμματα καθώς και με συνθήματα κόντρα στη προσπάθεια χτυπήματος του Ασύλου, η πορεία ξεκίνησε από το Πολυτεχνείο και πέρασε μέσα από την Εγνατία φτάνοντας στο υπουργείο Μακεδονίας κοινοποιώντας τα ζητήματα στο κόσμο της πόλης. Το πανό των συλλόγων γύρισε στις σχολές που είχαν κατάληψη. Αυτή η κίνηση, παρά την περιορισμένη μαζικότητα, αποτελεί όπως και η πορεία για το άσυλο στις 4/10 σημαντικά σημεία αφετηρίας εστιών αντίστασης στην πολιτική που θέλει να εφαρμόσει το σύστημα μέσα και έξω από τις σχολές.   
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Σύσκεψη στα Χανιά: Τα δις για τα F16 και η αναβάθμιση των βάσεων υπονομεύουν την Ειρήνη και την Ανεξαρτησία

1
Έμπρακτα η κυβέρνηση ευθυγραμμίζεται ολοένα και περισσότερο με τις απαιτήσεις των ΗΠΑ. Προσφέρει επέκταση και συνεχή αναβάθμιση των βάσεων και μετατροπή ολάκερου του Ελλαδικού χώρου σε πολεμικό τους ορμητήριο. Ευθυγραμμίζεται με τα ενεργειακά και γεωπολιτικά σχέδια των ΗΠΑ και οικοδομεί αντιδραστικές συμμαχίες με το σιωνιστικό και φιλοπόλεμο Ισραήλ και το φασιστικό καθεστώς της Αιγύπτου.

Όλα αυτά για να υπηρετηθούν τα συμφέροντα των ισχυρών της αστικής τάξης που ποντάρουν σε γερές μπίζνες δίπλα σε ξένα μονοπώλια από τη μετατροπή της χώρας σε ενεργειακό και διαμετακομιστικό κόμβο. Η κυβέρνηση με τη στήριξη και την πίεση της Ν.Δ. θέλει ιδιαίτερα στη συγκυρία να υπηρετήσει τον ανταγωνισμό της ελληνικής αστικής τάξης με την τουρκική αστική τάξη για όμορους ρόλους στην ευρύτερη περιοχή, από τα Βαλκάνια έως τη νοτιοανατολική Μεσόγειο. Αυτός ο αντιδραστικός ανταγωνισμός είναι σε κάθε περίπτωση επικίνδυνος για τους λαούς, πόσο μάλλον όταν η κυβέρνηση ενισχύει τη δυνατότητα παρέμβασης του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Το βάθεμα της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης από τις ΗΠΑ και η ενίσχυση του καθεστώτος των βάσεων του θανάτου, βάζουν συστηματικά τη χώρα μας στη διακεκαυμένη ζώνη του πολέμου. Αυτό σε μια εποχή που ο πόλεμος ιδιαίτερα στην περιοχή μας και όχι μόνο υποδαυλίζεται συστηματικά από τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς που οξύνονται συνεχώς.

Όλη αυτή η πραγματικότητα εκδηλώθηκε κατά τη συνάντηση του Τσίπρα με τον Τραμπ στις ΗΠΑ. Με τις δημόσιες τοποθετήσεις του Τραμπ αποκαλύφθηκε ξεκάθαρα ο κυνισμός του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και η επικίνδυνη πορεία των εξελίξεων. Ταυτόχρονα η Λαγκάρντ σε σύμπνοια με τους ιμπεριαλιστές της Ε.Ε. ζητά γρήγορο κλείσιμο της αξιολόγησης με δεδομένο το νέο πακέτο των αντεργατικών – αντιλαϊκών προαπαιτούμενων.

Ο Τραμπ, αφού επαίνεσε τον Τσίπρα για τη συμβολή του στην επιβολή της φτώχειας και της εξαθλίωσης στο λαό και αφού ζήτησε παραπέρα αναβάθμιση της σπουδαίας για τα φονικά σχέδια των ΗΠΑ βάση της Σούδας……, ζήτησε ωμά και κυνικά και 2,4 δις για αναβάθμιση των F16 για να υπηρετούνται αποτελεσματικά οι συμμαχικές νατοϊκές επιχειρήσεις.

Επικίνδυνες εξελίξεις και προκλήσεις που χρειάζονται απάντηση από την πλευρά των λαϊκών δυνάμεων. Μπροστά σ’ αυτή την πραγματικότητα η κοινή δράση μπορεί νε εμπνεύσει τη νεολαία και το λαό σε νέους κύκλους αγώνων που είναι εφικτοί και αναγκαίοι για ν’ ακουστεί ξανά και δυνατά.

ΕΞΩ ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΦΟΝΙΑΔΕΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ
ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΙ ΦΙΛΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΓΥΡΩ ΛΑΟΥΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΔΙΣ ΓΙΑ ΟΠΛΑ ΓΙΑ ΤΟ ΝΑΤΟ
ΚΑΤΩ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ
ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΜΕΤΩΠΟ ΤΩΝ ΛΑΩΝ – ΚΑΜΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΩΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΩΝ


Ανοικτή σύσκεψη συλλογικοτήτων, αγωνιστών και οργανώσεων
για συντονισμό δράσης
Τρίτη 24 Οκτώβρη στις 7.30 μ.μ. στο Εργατικό κέντρο Χανίων


Πρωτοβουλία Αντίστασης
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Το προσφυγικό ζήτημα στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας στη Σάμο

0
Δεδομένου ότι η ιμπεριαλιστική θηριωδία σε βάρος των λαών βρίσκεται σε εξέλιξη στη Μέση Ανατολή και στα παράλια της Αφρικής, οι προσφυγικές ροές ήταν ιδιαίτερα αυξημένες κατά τους θερινούς μήνες. Τα κέντρα κράτησης («φιλοξενίας» κατά τους κρατούντες) των νησιών γέμισαν ασφυκτικά και έχει δημιουργηθεί μια κατάσταση εκρηκτική.

Πιο συγκεκριμένα, στη Σάμο, ένα κέντρο κράτησης με επίσημη δυναμικότητα 750 ατόμων, έχει φτάσει να ξεπερνά τις 3.000. Οι συνθήκες που επικρατούν είναι άθλιες, τα προβλήματα διαβίωσης είναι τεράστια, ο προσφυγικός πληθυσμός που βρίσκεται εγκλωβισμένος μέσα σε αυτό βρίσκεται σε απόγνωση. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με την πολιτική «γη και ύδωρ» στα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα, συντηρεί και επιτείνει αυτή την κατάσταση αθλιότητας και ανυπαρξίας δικαιωμάτων για τους πρόσφυγες και δημιουργεί τους όρους για εκδήλωση εκρηκτικών και ανεξέλεγκτων καταστάσεων. Με την καθημερινή παρουσία των ΜΑΤ στο χώρο, με συχνές ρίψεις κροτίδων κρότου-λάμψης, με ξυλοδαρμούς, ασκεί τρομοκρατία στους πρόσφυγες και προσπαθεί να εξασφαλίσει ότι το εκρηκτικό μίγμα θα παραμείνει ανενεργό. Ταυτόχρονα έχει απαγορεύσει σε κάθε συλλογικότητα ή πολίτη την επαφή με τον χώρο, δίνοντας την αρμοδιότητα στις ΜΚΟ να διαχειρίζονται τις καταστάσεις και να ελέγχουν τις αντιδράσεις.

Ενδεικτική και η στάση της Νομαρχιακής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, που υποδεικνύει… υπομονή για το ζήτημα, μιας και ο καιρός θα χαλάσει σύντομα και άρα θα σταματήσουν οι ροές των προσφύγων! Αυτή η κατάσταση έχει αξιοποιηθεί από τις πιο αντιδραστικές ακροδεξιές δυνάμεις, όπως είναι τοπικά η «ΣΑΜΟΣ SOS», ώστε να χύνουν καθημερινά το φασιστικό και εθνικιστικό τους δηλητήριο, προκαλώντας τον φόβο απέναντι στους πρόσφυγες και εμφανίζοντάς τους ως την πηγή όλων των δεινών. Έφτασαν στο σημείο να προτείνουν δημόσια τη δημιουργία ταγμάτων εφόδου για να αντιμετωπιστούν οι πρόσφυγες και να καλούν σε συλλαλητήριο με καθαρά φασιστικό περιεχόμενο.

Απέναντι σε όλα αυτά, η Λαϊκή Αντίσταση-ΑΑΣ έκρινε επιβεβλημένη την παρέμβασή της στον λαό και τη νεολαία του νησιού, με στόχο να προβληθούν τα πραγματικά αίτια του προσφυγικού ζητήματος, ο ρόλος του ιμπεριαλισμού και της κυβέρνησης και να αναδειχτεί η κατεύθυνση της κοινής πάλης του λαού με τους πρόσφυγες ως η μόνη πραγματική διέξοδος. Γι’ αυτό τον λόγο ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα της Αντιφασιστικής Κίνησης, προκειμένου να διερευνηθεί η δυνατότητα κοινής κινητοποίησης απέναντι στο ζήτημα. Στο κάλεσμα, εκτός από τη Λαϊκής Αντίστασης, ανταποκρίθηκε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και η Κίνηση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα-Αλληλεγγύη στους Πρόσφυγες. Δυστυχώς, αυτό που έγινε φανερό μετά από δύο συναντήσεις και πλήθος ηλεκτρονικών συνεννοήσεων, είναι η πλήρης διάσταση απόψεων σχετικά με το ζήτημα. Βρήκαμε απέναντί μας την άποψη, ότι η κυβέρνηση γενικά τα έχει καλώς καμωμένα με το νομικό πλαίσιο και τις δομές που έχει δημιουργήσει, χωλαίνει απλώς στο ζήτημα της διαχείρισης. Επομένως, η ανάγκη που προκύπτει είναι να προτείνουμε μια καλύτερη διαχείριση του ζητήματος, μέσω της υποστήριξης και των ΜΚΟ. Και «βέβαια», ο μοναδικός εχθρός που βρίσκεται απέναντι στον λαό είναι οι φασιστικές ομάδες.

Η Λαϊκή Αντίσταση, απέναντι στην άρνηση να δοθεί στη δράση αντιιμπεριαλιστικό και αντικυβερνητικό περιεχόμενο και να προβληθεί η διέξοδος της κοινής πάλης για τα κοινά συμφέροντα, αποφάσισε την αυτόνομη παρέμβαση ενόψει του συλλαλητηρίου που θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 22/10 στο Καρλόβασι.

Δείτε και εδώ: 

Λαός και πρόσφυγες–μετανάστες: Κοινοί οι εχθροί μας και τα δικαιώματα μας, κοινός ο αγώνας μας!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

20 Οκτ 2017

ΚΟΙΝΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ ΗΡΙΑΝΝΑΣ Β.Λ. ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΕΡΙΚΛΗ Μ. - ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ

4

Η δεύτερη κατά σειρά απόρριψη από το πενταμελές εφετείο αναστολών της αίτησης αναστολής εκτέλεσης ποινής της Ηριάννας και του Περικλή και η συνέχιση της φυλάκισής τους, προκαλεί οργή και αγανάκτηση σε κάθε προοδευτικό και δημοκρατικό άνθρωπο, σε όλο τον λαό και τη νεολαία. Αποτελεί πρόκληση τεραστίων διαστάσεων και επίδειξη ισχύος από την πλευρά ενός ολόκληρου συστήματος εκμετάλλευσης και καταπίεσης, που στέλνει μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση για τη δυνατότητά του να τσαλαπατάει και να καταδικάζει σε ομηρία ανθρώπους, ακόμα και χωρίς κανένα αποδεικτικό στοιχείο.

Φαίνεται πως η δικαστική σκευωρία τρομοκράτησης, που οδήγησε στον αρχικό εγκλεισμό των δύο νέων ανθρώπων, συνεχίζει να βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Αποκαλύπτεται, για άλλη μια φορά, το πραγματικό πρόσωπο της «ουδέτερης» αστικής δικαιοσύνης, η οποία την ίδια στιγμή που καταδικάζει την Ηριάννα και τον Περικλή, αφήνει ελεύθερους να αλωνίζουν φασίστες σαν τον δολοφόνο Ρουπακιά και κάθε λογής εκπροσώπους του σάπιου συστήματος που είναι ταγμένη να υπηρετεί. Ποινικοποιώντας, εν προκειμένω, μέχρι και τις κοινωνικές σχέσεις, βάζοντας στο στόχαστρο ακόμα και τις ανθρώπινες επαφές, με τη χρησιμοποίηση της κακόφημης και διάτρητης μεθόδου «ταυτοποίησης DNA». Το δικαστικό σώμα για άλλη μια φορά αποδεικνύεται συστατικό στοιχείο του κρατικού κατασταλτικού μηχανισμού.

Η πολιτική στόχευση της συγκεκριμένης υπόθεσης είναι σαφής: θέλουν να σπείρουν τον φόβο, να αναβαθμίσουν και να διευρύνουν τις διαθέσιμες μεθόδους στοχοποίησης και τρομοκράτησης οποιουδήποτε αντιστέκεται και αμφισβητεί την κυρίαρχη πολιτική. Η σκευωρία αυτή, όχι μόνο δεν πρόκειται για μεμονωμένη περίπτωση, αλλά αποτελεί ποιοτική τομή στο πλαίσιο του δόγματος του «νόμου και της τάξης», της πολιτικής της περιστολής των δημοκρατικών δικαιωμάτων και των λαϊκών ελευθεριών, που είναι απαραίτητο συμπλήρωμα για την απρόσκοπτη προώθηση της αντιλαϊκής επίθεσης κυβέρνησης-Ε.Ε.-ΔΝΤ-κεφαλαίου. Οι δίκες και καταδίκες αγωνιστών, η άγρια καταστολή στις διαδηλώσεις, οι απεργίες που κηρύσσονται «παράνομες και καταχρηστικές», οι διώξεις των αγωνιζόμενων κατοίκων της Χαλκιδικής, οι μηνύσεις σε φοιτητές της Ξάνθης για την πολιτική τους δράση, οι φασιστικές επιθέσεις σε μετανάστες, η δίκη των κομμουνιστών της ΑΤΙΚ στο Μόναχο, είναι μερικές μόνο από τις χαρακτηριστικές εκφράσεις αυτής της πολιτικής.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ακολουθώντας τα χνάρια των προκατόχων της, έχει αναλάβει πρωταγωνιστικό ρόλο στην επίθεση ενάντια στα δημοκρατικά δικαιώματα και είναι απόλυτα συνυπεύθυνη για την εξέλιξη της υπόθεσης της Ηριάννας και του Περικλή. Οι υποκριτικές δηλώσεις και τα κροκοδείλια δάκρυά της δεν πείθουν κανένα. Μάλιστα, όχι μόνο διατηρεί το υπάρχον αντιδραστικό νομοθετικό οπλοστάσιο ενάντια στις ελευθερίες λαού και νεολαίας, αλλά προετοιμάζεται και να το διευρύνει, έχοντας στα σκαριά τον νέο αντισυνδικαλιστικό νόμο που καταργεί το δικαίωμα στην απεργία, στο πλαίσιο της 3ης αξιολόγησης με τους «θεσμούς».

Η υπόθεση της Ηριάννας και του Περικλή είναι υπόθεση όλων μας! Είναι περισσότερο από ποτέ αναγκαία η ανάπτυξη ενός μαζικού κινήματος αλληλεγγύης, που θα απαιτήσει να αθωωθούν οριστικά και αμετάκλητα και να πέσει στο κενό η κρατική σκευωρία. Καλούμε τον λαό και τη νεολαία να μπουν στην πρώτη γραμμή της πάλης για την υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Επιδιώκουμε τη συνάντηση με πρωτοβουλίες, συλλογικότητες και όλο το κίνημα συμπαράστασης που αναπτύχθηκε το τελευταίο διάστημα. Η νέα γενιά μπορεί και πρέπει να πρωτοστατήσει, κόντρα στο μέλλον καταπίεσης και ανελευθερίας που της επιφυλάσσει το σύστημα!
  • ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΚΑΙ ΑΘΩΩΣΗ ΤΗΣ ΗΡΙΑΝΝΑΣ Β.Λ. ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΕΡΙΚΛΗ Μ.
  • ΚΑΤΩ ΟΙ ΤΡΟΜΟΝΟΜΟΙ ΚΑΙ ΟΛΟ ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΑΛΤΙΚΟ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΟ ΟΠΛΟΣΤΑΣΙΟ
  • ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ
Καλούμε όλο τον λαό και τη νεολαία, κάθε προοδευτικό και δημοκρατικό άνθρωπο, σε διαδήλωση αλληλεγγύης στην Ηριάννα και τον Περικλή, για την υπεράσπιση των λαϊκών ελευθεριών και δικαιωμάτων, την Τρίτη 24/10, με συγκέντρωση στα Προπύλαια στις 18.30.

Ανασύνθεση ΟΝΡΑ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ - επιτροπή νεολαίας, ΑΡΑΝ-τομέας νεολαίας, ΑΡΑΣ-τομέας νεολαίας, Αριστερό Ρεύμα Νεολαίας, ΑΡΙΣ-τομέας νεολαίας, ΑΡΚ, ΔΕΑ, Δικτύωση Ριζοσπαστικής Αριστεράς και Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα, νεολαίοι ΚΚΕ(μ-λ), νέοι-ες ΛΑΕ, νΚΑ, ΟΕΝ-νεολαία του ΕΕΚ, νεολαία ΟΚΔΕ Σπάρτακος, Παρέμβαση, ΣΕΚ
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Συνέλευση της ΛΑ - ΑΑΣ στα Δυτικά της Αθήνας

0



ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

H ΛΑ-ΑΑΣ στα Δυτικά της Αθήνας σας καλεί το Σάββατο 21 Οκτώβρη, στη ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ της στο Πολιτιστικό Κέντρο Πετρούπολης και ώρα 6:00 μ.μ. με κεντρικό θέμα τα τρέχοντα προβλήματα.

Φτάνει πια!
Nα ξεσηκωθούμε!


Η λεγόμενη τρίτη «αξιολόγηση» της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με τα ξένα αρπαχτικά της ΕΕ και του ΔΝΤ, ξεκινά σε λίγες μέρες. Παρά τη διαβεβαίωση της κυβέρνησης Τσίπρα πως δεν θα υπάρξουν νέα μέτρα, το βέβαιο είναι πως θα επιβαρυνθούμε με τουλάχιστον 1,86 δις ευρώ για να καλυφθεί η «υστέρηση εσόδων» του φετινού Προϋπολογισμού.

Αμέσως μετά, ξεκινούν τα προαποφασισμένα και ψηφισμένα στη Βουλή μέτρα που λεηλατούν το ήδη πενιχρό εισόδημα των τη νέα σημαντική μείωση των συντάξεων.

Αυτά τα μέτρα εξαθλίωσης, τα συνοδεύουν και πιο εκτεταμένες αφαιρέσεις εργατικών δικαιωμάτων (ομαδικές απολύσεις κατάργηση Κυριακάτικης αργίας, περιστολή απεργιών).

Αλλά και για τη διαχείριση των «κόκκινων» δανείων των τραπεζών, συμφωνήθηκε η δημιουργία «δευτερογενούς αγοράς» (ξένα funds), η άμεση έναρξη των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών.

Στο θέμα της Υγείας, μπαίνουν σε εφαρμογή οι «αναδιαρθρώσεις» της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας (ΠΦΥ) που προβλέπουν τη δημιουργία Τοπικών Μονάδων Υγείας, δηλ. υποβαθμισμένων και υποστελεχωμένων «θραυσμάτων» υγείας, που σε καμία περίπτωση δεν αναπληρώνουν ολοκληρωμένες μονάδες περίθαλψης.

Την ίδια στιγμή, τα ξένα κέντρα απαιτούν την επίσπευση των αποκρατικοποιήσεων σε ΔΕΗ, ΕΛΠΕ, ΔΕΠΑ, ΕΥΑΘ, ΕΥΔΑΠ, ΑΔΜΗΕ, ΟΤΕ και Διεθνή Αερολιμένα Αθηνών. Και έπεται συνέχεια…

Προφανώς, όλα τα παραπάνω, είναι προς όφελος της ντόπιας πλουτοκρατίας και των ξένων αφεντικών της, ενώ τα λεγόμενα «αντίμετρα» αποτελούν μια απάτη που ούτε στο ελάχιστο δεν αντισταθμίζουν τη λεηλασία και την επίθεση αυτή, ενώ αφορούν ελάχιστους, και προπαντός το ίδιο το κεφάλαιο (φοροαπαλλαγές για τους επιχειρηματίες). Κι ενώ φορτώνει με συνεχή επονείδιστα μέτρα τα λαϊκά στρώματα, η κυβέρνηση Τσίπρα συνεχίζει τις απλόχερες παροχές στο ξένο και ντόπιο κεφάλαιο, στο όνομα της λεγόμενης «στρατηγικής ανάπτυξης», επιχειρώντας να δημιουργήσει ένα δήθεν ελκυστικότερο «επιχειρηματικό περιβάλλον».

Από την πλευρά της αντιπολίτευσης και ασκώντας κριτική για λογαριασμό της ντόπιας πλουτοκρατίας, ο Κ.Μητσοτάκης, υποσχέθηκε «άλλο μίγμα πολιτικής» ώστε να έρθουν επενδύσεις και μαζί η «βιώσιμη ανάπτυξη», κινούμενος ωστόσο στην ίδια αντιλαϊκή ρότα.

Στο ίδιο μήκος κύματος κινούνται και τα άλλα ξενόδουλα κόμματα της Δημοκρατικής Συμπαράταξης-ΠΑΣΟΚ, του Ποταμιού και της Ένωσης Κεντρώων, Το μεγαλείο της υποκρισίας…


Εργαζόμενοι/-ες, άνεργοι/-ες, νέοι/-ες,
Η κυβέρνηση προσπαθεί να πείσει το λαό, πως το όφελος από τις «διαπραγματεύσεις» με τα ξένα ιμπεριαλιστικά κέντρα, θα οδηγήσει στη διευθέτηση του «ελληνικού χρέους». Πρόκειται για ένα κολοσσιαίο ψέμα! Το χρέος δεν είναι του λαού, αλλά της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης που για λογαριασμό της παζαρεύουν όλες οι μνημονιακές κυβερνήσεις με τους ιμπεριαλιστές, πιθανότατα χωρίς αποτέλεσμα και όχι πάντως υπέρ των συμφερόντων του λαού μας. Το ίδιο το χρέος αξιοποιείται από τους ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ και της ΕΕ για τη μεταξύ τους αντιπαράθεση και ανταγωνισμό, καθώς και για να εκβιάζουν κάθε φορά την ελληνική πλευρά.

Σε ότι αφορά τις αντιστάσεις του λαού, η κατάσταση που επικρατεί είναι τελείως αναντίστοιχη με αυτή που απαιτείται, κι όχι με ευθύνη του λαού και των εργαζόμενων! Οι ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ φέρουν τεράστια ευθύνη για το σημερινό κατάντημα του εργατικού κινήματος, την ακινητοποίηση των σωματείων και την υπονόμευση κάθε προσπάθειας αντίστασης στη λαίλαπα των αντιδραστικών μέτρων.

Εργαζόμενοι/-ες, άνεργοι/-ες, νέοι/-ες,
Ενάντια σ’ αυτό το ζοφερό κλίμα, να προβάλλουμε την πραγματική διέξοδο! Αυτή των μαζικών κι αποφασιστικών εργατικών και λαϊκών αγώνων. Όπου οι εργαζόμενοι κι ο λαός, μέσα από συνελεύσεις, απεργίες, διαδηλώσεις, κινητοποιήσεις κι όποιες άλλες μορφές αγώνα αποφασίσουν, να πάρουν την υπόθεση στα δικά τους χέρια τους και να παλέψουν ενάντια στο νέο κύμα της επίθεσης, αλλά ενάντια και σε όλα τα αντιλαϊκά μέτρα και «μνημόνια» της οκτάχρονης τυραννίας. Όσο δύσκολος κι αν είναι ο δρόμος αυτός, όσους κόπους και θυσίες κι αν χρειαστεί, αποτελεί για το λαό, μονόδρομο. Που μπορεί όμως να έχει ως αποτέλεσμα σοβαρές νίκες για το λαό και τους εργαζόμενους!


ΟΧΙ ΣΤΗ ΦΟΡΟ-ΕΠΙΔΡΟΜΗ!

ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ!

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠ΄ΤΙΣ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ!

ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΜΑΖΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΑΠΕΡΓΙΕΣ!

ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΤΑ ΝΕΑ ΑΝΤΙΛΑΙΚΑ ΜΕΤΡΑ!

ΚΑΤΩ Η ΑΝΤΙΛΑΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΕ-ΔΝΤ-ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ!

ΟΥΤΕ ΕΕ-ΟΥΤΕ ΔΝΤ, ΚΑΤΩ ΤΑ ΔΕΣΜΑ ΤΟΥ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΥ!

ΕΞΩ ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ-ΔΝΤ!


https://la-aas.blogspot.gr/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Χανιά: μια πρώτη απάντηση στα όσα συμφώνησε ο Τσίπρας με τον Τράμπ

0
Παρέμβαση με μοίρασμα προκήρυξης και ντουντούκα έκαναν μέλη της Πρωτοβουλίας Αντίστασης στο κέντρο της πόλης των Χανίων, σαν μια πρώτη απάντηση στα όσα συμφώνησε ο Τσίπρας με τον Τράμπ για το παραπέρα δέσιμο της χώρας στα ιμπεριαλιστικά δεσμά, για την αναβάθμιση των αμερικάνικων βάσεων στη Σούδα τη δημιουργία κι άλλης βάσης στην Κρήτη την παραπέρα χρήση της χώρας σαν ορμητήριο των ιμπεριαλιστικών πολέμων.

Ενδεικτικό του ότι ο λαός μας κατανοεί τους κινδύνους που εγκυμονούν οι νέες συμφωνίες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, φάνηκε και στο ενδιαφέρον να πάρει την προκήρυξη. Ζητούμενο αυτή η αγωνία να μετατραπεί σε συνειδητή αντίσταση και συμβολή στην ανάπτυξη αντιπολεμικού –αντιβασικού κινήματος για την ειρήνη και τη φιλία των λαών της περιοχής. Απαραίτητη προϋπόθεση η κοινή δράση όλων των δυνάμεων και αγωνιστών που βλέπουν αυτή την αναγκαιότητα σαν επιτακτική ανάγκη ζωής.

Η Πρωτοβουλία ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ στη σημερινή συνάντηση (Παρασκευή-20 Οκτώβρη στις 7.30 μ.μ στο Εργατικό Κέντρο ) θα συζητήσει και τις πρωτοβουλίες τις οποίες θα πάρει προκειμένου το δυνάμωμα του αντιβασικού - αντιιμπεριαλιστικού κινήματος να είναι στην ημερήσια διάταξη οργανώσεων και αγωνιστών.

http://protovouliantistasis.blogspot.gr/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ενημέρωση για τη δίκη της Nuriye και του Semih

0
Η κράτηση της Nuriye στις φυλακές Sincan της Άγκυρας συνεχίζεται, ενώ ο Semih αποφυλακίστηκε με κατ'οίκον περιορισμό. Η σύντροφός του Εσρα βρίσκεται επίσης σε κατ'οίκον περιορισμό.


ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΔΕΚΤΑ ΤΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΤΟΥΣ.

Δεν μεταφέρθηκε και στη σημερινή δίκη στην Άγκυρα, η απεργός πείνας Nuriye. Και σ’ αυτή, τρίτη μετά από αναβολή δικάσιμο, όπως και στις προηγούμενες, δεν της επέτρεψαν να παρουσιασθεί στην αίθουσα του δικαστηρίου και να απολογηθεί, παρά το ότι το κελί που κρατείται στις φυλακές και η αίθουσα του δικαστηρίου απέχουν λίγα μέτρα, καθ’ ότι είναι στην ίδια φυλακή. Απήχθη πριν από την προηγούμενη συνεδρίαση και από τότε κρατούνταν όμηρος σε νοσοκομείο της Άγκυρας. Πέντε μέρες πριν μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο της φυλακής, όπου της ζητήθηκε να δώσει εκείνη τη στιγμή κατάθεση πριν από τη δίκη και η Nuriye αρνήθηκε.

Ο Semih και στο σημερινό δικαστήριο μίλησε για την κατάσταση έκτακτης ανάγκης, τους απολυμένους δημόσιους υπάλληλους, το δίκαιο αγώνα τους, καταδικάζοντας το καθεστώς, ως κύριο υπεύθυνο.

Η σημερινή δίκη αναβλήθηκε για τις 17 Νοέμβρη. Ο Semih αφέθηκε ελεύθερος με περιοριστικούς όρους, την Nuriye την τιμωρούν παρατείνοντας την φυλάκισή της, νομικά δεν υπάρχει καμία διαφορά, επειδή αντιστάθηκε πρώτη κατά των μέτρων έκτακτης ανάγκης.

ΝΑ ΓΥΡΙΣΟΥΝ ΣΤΙΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΤΟΥΣ.
ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΕΚΤΑΚΤΗΣ ΑΝΑΓΚΗΣ ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΟΥΝ.


ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Εκδήλωση Τιμής και Μνήμης για τον Στέφανο Βελδεμίρη

0
Εκδήλωση Τιμής και Μνήμης
για τα 56 χρόνια απο την δολοφονία του αγωνιστή νεολαίου της Ε.Δ.Α.
Στέφανου Βελδεμίρη

Κυριακή 22 Οκτωβρίου 2017 στις 12 το μεσημέρι
στο 3ο Δημοτικό Σχολείο Αμπελοκήπων ( Φιλιππουπόλεως 58)

Διόργανωση : Φίλοι, Συναγωνιστές, Σύντροφοι


ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

19 Οκτ 2017

Να παλέψουμε ενάντια στη διπλή εξάρτηση

0

Στήριξη στην κυβέρνηση και στον Τσίπρα προσωπικά έδωσε ο Ντάισελμπλουμ στη συνέντευξη που έδωσε στον Παπαχελά για την Καθημερινή. Για άλλη μια φορά είπε τα καλύτερα λόγια για το κυβερνητικό έργο, προτρέποντας να συνεχιστεί με την ίδια συνέπεια και αποφασιστικότητα. Και προχώρησε και ένα βήμα παραπέρα, τονίζοντας ότι το κλειδί για την ολοκλήρωση του προγράμματος είναι η πολιτική σταθερότητα και άρα καλό θα είναι οι εκλογές να γίνουν στο τέλος της τετραετίας, το 2019. Κι ας τις ζητάει η ΝΔ δυο φορές τη μέρα…

Το 2014, όπως είπε, ενώ η κατάσταση της οικονομίας είχε αρχίσει να ομαλοποιείται, έγινε το λάθος των πρόωρων εκλογών και της επακόλουθης πολιτικής αστάθειας, η οποία οδήγησε στη μη ολοκλήρωση του τότε προγράμματος και στις γνωστές περιπέτειες του καλοκαιριού του 2015. Ουδεμία αναφορά σε λάθη του ΣΥΡΙΖΑ και δεύτερο άδειασμα της ΝΔ…

Παράλληλα ο Τσίπρας πραγματοποίησε το ταξίδι του στις ΗΠΑ. Ένα ταξίδι στο οποίο συζητήθηκαν  Κυπριακό, Ελληνοτουρκικά, γεωπολιτικά ζητήματα της ευρύτερης περιοχής των Βαλκανίων και της Ανατολικής Μεσογείου, οι βάσεις, η ελληνική οικονομία, το χρέος, αλλά και επιχειρηματικές και οικονομικές συνεργασίες.

Σε όλα αυτά τα ζητήματα οι Αμερικάνοι έθεσαν τις απαιτήσεις τους, οι οποίες είναι πολλές και συγκεκριμένες, με αντάλλαγμα τη στήριξη της ελληνικής κυβέρνησης και συνολικά της άρχουσας τάξης. Τόσο απέναντι στην Τουρκία, όσο και στο πάντα ρευστό πεδίο των Βαλκανίων. Αλλά και απέναντι στους Ευρωπαίους και τη Γερμανία, σε ό,τι αφορά τα ζητήματα της οικονομικής κρίσης και του χρέους. Και, βέβαια, προσδοκά και  οικονομικά οφέλη μέσα από επιχειρηματικές συμφωνίες που θα επιδιώξει να κλείσει.

Το τίμημα για όλα αυτά είναι, όμως, βαρύ για το λαό και τη χώρα, οι οποίοι μόνο δεινά έχουν να περιμένουν από τη διπλή εξάρτηση της χώρας από Ευρωπαίους και Αμερικάνους ιμπεριαλιστές. Η αντιλαϊκή πολιτική των μνημονίων είναι το ένα μέρος του τιμήματος, το οποίο ήδη πληρώνουμε εδώ και χρόνια.

Το άλλο μέρος, όμως, αυτό που αφορά τα γεωπολιτικά, είναι και αυτό που μπορεί να μας βάλει σε πολύ επικίνδυνες περιπέτειες. Ειδικά όταν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ συνεχίζει να …προτιμά τους Αμερικάνους, αντιλαμβανόμενη ότι η δικιά τους στήριξη θα είναι η πιο σημαντική σε αυτή τη φάση.

Το αποτέλεσμα, με δυο λόγια, είναι ότι η κυβέρνηση απολαμβάνει την εμπιστοσύνη των Ευρωπαίων ότι μπορεί να συνεχίσει τη βάρβαρη επίθεση στα δικαιώματα του λαού χωρίς δισταγμούς και καθυστερήσεις. Και την ίδια στιγμή δηλώνει έτοιμη να παραδώσει τη χώρα στις διαταγές των Αμερικάνων, φτάνοντας μέχρι την εγκατάσταση πυρηνικών, με αντάλλαγμα έναν σχετικά αναβαθμισμένο ρόλο στην περιοχή και κάποια πίεση προς τους Γερμανούς να την αφήσουν λίγο να αναπνεύσει.

Στις μέρες μας, η πάλη του λαού ενάντια στην εξάρτηση μοιάζει σαν ένας πολύ μακρινός στόχος, αν και απαραίτητος. Ο λόγος είναι η υποχώρηση του λαϊκού κινήματος συνολικά και του αντιιμπεριαλιστικού χαρακτήρα του ειδικότερα. Μια υποχώρηση για την οποία υπάρχουν συγκεκριμένες ευθύνες, όχι μόνο για το ότι συνέβη, αλλά και για το ότι συνεχίζεται, παρά το γεγονός ότι η ιμπεριαλιστική εξάρτηση δείχνει ανοιχτά το πρόσωπό της και στο πολιτικό και στο στρατιωτικό και στο οικονομικό πεδίο και γίνεται φανερή σε όλο το λαό.

Γι’ αυτό και όσοι αναφέρονται στην αριστερά και προσπερνούν την εξάρτηση σαν να μην υπάρχει, όσοι αποδίδουν στην ελληνική άρχουσα τάξη δυνατότητες που ποτέ δεν είχε, όσοι αποπροσανατολίζουν το λαό από μια πάλη που του είναι απαραίτητη προσφέρουν πολύτιμες υπηρεσίες στο σύστημα, είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα.

Είναι, λοιπόν, αναγκαίο να ξαναπιάσουμε το νήμα αυτών των αγώνων, να συγκρουστούμε με τις λαθεμένες απόψεις και να δώσουμε τη μάχη της ανασυγκρότησης του λαϊκού κινήματος και της ενίσχυσης των αντιιμπεριαλιστικών του χαρακτηριστικών. Η πολιτική συγκυρία και οι αυξανόμενοι κίνδυνοι για τους λαούς όλου του κόσμου το απαιτούν.


ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Κοζάνη: καταγγελία για δίωξη μελών του ΚΚΕ

0

Τον Ιούνιο του 2017 στον Πολύμυλο Κοζάνης το ΚΚΕ οργάνωσε μπλόκο σε διερχόμενη ΝΑΤΟϊκή φάλαγγα. Στρατεύματα από Αλβανία πήγαιναν στην Ρουμανία, στα πλαίσια στρατιωτικής άσκησης.

Πριν λίγες μέρες δημοσιοποιήθηκε υποβληθείσα δικογραφία από την αστυνομία στην εισαγγελία, ενάντια σε μέλη και στελέχη του ΚΚΕ.

Η κίνηση αυτή στοχεύει στην τρομοκράτηση του λαού που πρέπει να παλέψει ενάντια στον ιμπεριαλισμό. Η όξυνση των αντιθέσεων ανάμεσα στους ισχυρούς της γης, όπου ο καθένας θέλει περισσότερους λαούς στη δούλεψή του, οδήγησε σε ανύποπτη δυστυχία και σε ποταμούς αίματος. Η συνειδητοποίηση της κατάστασης και η ανάγκη για αντιιμπεριαλιστικό κίνημα είναι που προβληματίζει τους κυβερνώντες και παίρνουν προληπτικά μέτρα ακόμα και για "συμβολικές ενέργειες".

Βεβαίως η επίσκεψη Τσίπρα στην Αμερική και η επίδοση των διαπιστευτηρίων απαιτεί την έμπρακτη εναρμόνιση και στο ζήτημα του λαϊκού παράγοντα.

Το ΚΚΕ(μ-λ) καταγγέλλει την τρομοκρατική ενέργεια των κρατικών μηχανισμών.

Κ.Ο. Κοζάνης του ΚΚΕ(μ-λ)
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΓΙΑΝΝΕΝΑ: Φοιτητική διαδήλωση ενάντια στο νόμο Γαβρόγλου

1

Περίπου 100 άτομα με πολύ παλμό συμμετείχαν στη φοιτητική διαδήλωση που έγινε το απόγευμα στο κέντρο των Ιωαννίνων.

Συμμετείχαν με πανό ο φ.σ. Ιατρικής, ο σύλλογος εστιών Δουρούτης, η ΣΣΠ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, οι Αγωνιστικές Κινήσεις και η Λαϊκή Αντίσταση.

Η πρόταση των Αγωνιστικών Κινήσεων στους φοιτητές, τις αριστερές παρατάξεις και τις γενικές συνελεύσεις- όπου κατάφεραν αυτές να γίνουν- είναι πως πρέπει να δημιουργηθεί κλίμα αντίστασης στην κατεύθυνση δημιουργίας φοιτητικού κινήματος στα Πανεπιστήμια ενάντια στη νέα επίθεση του ν. Γαβρόγλου, κόντρα σε απόψεις που δεν αναγνωρίζουν έτσι τα ζητήματα.

Από νωρίς έθεσαν το ζήτημα για αυτή τη διαδήλωση σε όλους, κόντρα σε απόψεις που ετοιμάζονται απλά για ‘’κινηματικές φιέστες’’ την ημέρα επίσκεψης του Τσίπρα στα Γιάννενα. Μπορεί οι πλατιές φοιτητικές μάζες να απουσίαζαν από τη διαδήλωση, όμως ήταν μια ικανοποιητική πορεία μέσα σε αυτό το αρνητικό κλίμα.

http://agonkiniseis-ioa.blogspot.gr/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Πανελλαδικό Συντονιστικό Αγωνιστικών Κινήσεων 2017

0

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ